Ξεριζωμός
Της Ασπασίας Μπούμπαρη
Η Ισμήνη έκλεισε τον
υπολογιστή και τα μάτια της. Κουράστηκε να παραβιάζει τις αντοχές της. Τίποτα
σοβαρό πάλι. Όχι ότι περίμενε να βρει δουλειά τώρα πια, αλλά ήθελε να εξαντλήσει και την τελευταία
δικαιολογία πως έκανε πραγματικά τα πάντα προτού να πάρει την μεγάλη απόφαση.
Να φύγεις στα 45 δεν είναι απλά απόφαση. Είναι επανάσταση κι ας ακούγεται μελό.
Η ρίζα είχε φτάσει 2
πόντους στο μαλλί της. Η άλλη ρίζα του
μεσόκοπου κορμιού της, σαν
αιωνόβιας ελιάς ήταν βαθιά χωμένη στο Αττικό έδαφος. Πως ξεριζώνεις μια γέρικη
ελιά; Κι άντε και την ξερίζωσες.
Μεταφυτεύεται; Σε τι έδαφος να ευδοκιμήσει;
Κάθισε στον καναπέ
και τέντωσε τα πόδια της μπροστά. Ακούστηκαν
παρατεταμένα κρακ σαν μια κακή μουσική συναυλία. Δεν πρέπει να την πάρει
ο ύπνος στον καναπέ. Έκανε ακόμα ψύχρα και η μέση της δεν άντεχε στην υγρασία.
Τώρα μεγάλωσε. Κάποτε δεν την κρατούσε τίποτα πίσω. Μέσα σ' όλα ήτανε. Παντού
έτρεχε. Εθελοντικά σε διάφορες εκδηλώσεις. Όσο για δουλειές, δεν προλάβαινε.
Είχε κτίσει ένα καλό όνομα και ήταν περιζήτητη. Κοίταξε το κενό και θυμήθηκε το
δικό της κενό. Μέσα της ήταν το χάος. Γιατί είχε απομείνει μόνη;