Μόνον γύρω από το χρέος και διά του χρέους ο καπιταλισμός διευρύνει συνεχώς τα όριά του και ξεπερνά τις κρίσεις του

Βέλτσος Γιώργος 

Χρεωμένοι στη ζωή 

Προλογίζοντας τον Νοέμβριο του 2011 το βιβλίο του Γιώργου Ρωμαίου Η Ελλάδα των δανείων και των χρεοκοπιών, ο Γιάννης Στουρνάρας απέδιδε τη «δεινή οικονομική κατάσταση» στον δανεισμό. Αλλά ως εκεί. Διότι παρέλειπε να πει πως η υπερχρέωση δεν ήταν παρά το καθήκον όχι μόνο των καταναλωτών, αλλά και του κράτους για το οποίο η συσσώρευση χρέους ήταν συγχρόνως μια κατ' εξοχήν τεχνική ελέγχου των πολιτών.

Η προτροπή του νεοφιλελεύθερου κράτους μέσω των «τσάρων» της οικονομίας του, από τον Αρσένη και τον Παπαντωνίου έως τον Στουρνάρα και από προχθές τον «τσάρεβιτς» Γκίκα Χαρδούβελη, συνοψιζόταν στο εξής: «όχι στις αυξήσεις, ναι στα δάνεια». Το χρέος έτσι, όχι μόνο κατέστη οικουμενική σχέση εξουσίας αλλά και ένα είδος κατηγορικής προσταγής, η ηθική διάσταση της οποίας είναι ασφαλώς εξω-οικονομική.

Στο έργο του Η κατάσταση του χρεωμένου ανθρώπου (εκδ. Αλεξάνδρεια, 2014), ο Μαουρίτσιο Λαζαράτο αναλύει καθαρά γιατί η «χρέωση» είναι συγχρόνως και «υπο-χρέωση» όλων μας και κυρίως του κράτους, που έτσι κυβερνά αδιατάρακτα προάγοντας τον κάθε Στουρνάρα από τον ΙΟΒΕ στην Τράπεζα της Ελλάδος.