Οι εξ Ελλάδος τραγουδιστάδες που βολεύονται στις στρατευμένες κομματικές συναυλίες δικαιούνται να μας παραδίδουν μαθήματα πολιτικής ηθικής, αλλά οι καθηγητές δεν δικαιούνται;

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Το ανάστημα ενός ηγέτη και μιας κοινωνίας

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΜΙΑΕΠΙΘΕΣΗ εναντίον του ακαδημαϊκού, που τόλμησε να δημοσιοποιήσει τις απόψεις του για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την αναμέναμε. Αλλά δεν περιμέναμε να πέσει κι αυτός στη δίνη της αιώνιας πραξικοπηματολογίας. Αυτό ομολογώ, ήταν έκπληξη.
Ο καθηγητής Χαρίδημος Κ. Τσούκας αρθρογράφησε για να δηλώσει ότι δεν θα παραστεί σε τελετή στο πανεπιστήμιο γιατί δεν τρέφει αισθήματα σεβασμού «για έναν Πρόεδρο που φέρνει το υψηλό αξίωμά του στα μέτρα του δικού του ηγετικού αναστήματος» και επειδή αρνείται να τιμήσει «με τη φυσική του παρουσία τον ηγέτη που δεν τιμά το αξίωμά του», όπως αρνείται να σβήσει από τη μνήμη του τους δεκατρείς νεκρούς του Μαρί. Κείμενο ζηλευτό κι έκφραση θαρραλέα κι ελεύθερη, που σπάνια βλέπουμε να προέρχονται από το πανεπιστήμιο Κύπρου, αν και πρέπει να σημειώσουμε ότι τελευταία όλο και πληθαίνουν οι ελεύθερες αξιόλογες φωνές ακαδημαϊκών. Μέχρι πρόσφατα ακούγαμε μόνο όσους ξεθάρρεψαν από την άνοδο ομοϊδεατών τους στην εξουσία και έδιναν την εντύπωση ότι στο πανεπιστήμιο Κύπρου λειτουργεί μια νέα μορφή Μασονίας και βρίσκονται εκεί μόνο όσοι με επιπολαιότητα και υστεροβουλία (ταξιδάκια, σεμινάρια, θεσούλες, δεξιώσεις στις πρεσβευτικές κατοικίες) ασπάστηκαν τη νέα αμερικανική τάξη και το δόγμα Νταβούτογλου με τους νεόδουλους του.

Ευτυχώςγια τους Ελλαδίτες "καθηγητάδες" τα γκούλαγκ αποτελούν Ιστορία

ΕΦΗΜΕΡΑ

Ευτυχώς τα γκούλαγκ αποτελούν Ιστορία

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

ΑΝ Ο ΧΑΡΙΔΗΜΟΣ Τσούκας δεν ήταν Ελλαδίτης, το κείμενό του «Αρνούμαι να είμαι πολίτης με αμνησία», θα διαβαζόταν διαφορετικά; Θα αντιλαμβανόμασταν τι θέλει να πει και θα του απαντούσαμε με επιχειρήματα όσον αφορά τις ευθύνες ή όχι του Προέδρου για την έκρηξη στο Μαρί και τους μετέπειτα χειρισμούς του, καθώς και για το πόσο τιμά ή όχι το αξίωμα του ο Δημήτρης Χριστόφιας, αντί να ανατρέχουμε στην Ιστορία της Ελλάδας, από τη Μικρασιατική Καταστροφή μέχρι τη σημερινή οικονομική κρίση, που ούτε με το ηγετικό ανάστημα του προέδρου της Κύπρου έχουν να κάνουν, ούτε με το δικαίωμα ενός πανεπιστημιακού να αναμιγνύεται στα κοινά και να καταθέτει ελεύθερα την άποψή του;
Συνηθίσαμεσε ένα κόσμο όπου μόνο οι πολιτικοί μιλούν διαρκώς και ακατάπαυστα, ενώ οι υπόλοιποι μιλούμε μεταξύ μας, στις παρέες. Ακαδημαϊκοί, καλλιτέχνες, αυτοί που ονομάζουμε πνευματικός κόσμος, προτιμούν να σιωπούν.