Κύπρος : Μπακαλίστικες λογικές αντί οράματος από τον κεντρώο χώρο

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Η πεπατημένη των ενδιάμεσων

Του Κώστα Βενιζέλου

ΣΥΝΗΘΩΣ οι πολιτικές διακηρύξεις, τα κυβερνητικά προγράμματα όταν αρχίσει ο προεκλογικός και κυρίως όταν ασκηθεί «πραγματική εξουσία», μένουν στα αζήτητα. Είναι γι’ αυτό που οι συζητήσεις στον λεγόμενο ενδιάμεσο χώρο, οι προσθέσεις και αφαιρέσεις όρων και θέσεων, παραπέμπουν σε μια και μοναδική εξήγηση: Αυτό το σχήμα δεν μπορεί να πάει πολύ μακριά. Ενδέχεται να μην περπατήσει ποτέ. Η ιστορία με τη «διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία με το σωστό περιεχόμενο», μοιάζει με τα ανακοινωθέντα του Εθνικού Συμβουλίου για τα οποία όλοι χαίρονται, για διαφορετικούς λόγους. Η προσκόλληση σε ορολογίες και σημειολογίες, αποτέλεσε πάντα το μεγάλο πρόβλημα του Κυπριακού, αλλά και το σύνδρομο καταδίωξης των πολιτικών δυνάμεων. Τα πάντα γύρω μας αλλάζουν, εκτός από τις ταμπέλες που κουβαλούν οι διαχειριστές του Κυπριακού. Τα διλήμματα μπαίνουν ως άλλοθι για να μπορούν να κρύβονται πίσω από αυτά.
Μόνο στο Κυπριακό υπάρχει άβατο και ένας απίστευτος δογματισμός.
Η συζήτηση εναλλακτικών επιλογών, αποτελεί πολιτικό ορθολογισμό και ενίοτε αναγκαιότητα.
Αυτό που κρίνεται από τη στάση και συμπεριφορά των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου, είναι ότι επέλεξαν την πεπατημένη για να υπάρχει ανοικτό κανάλι και με τους δυο πόλους. Αυτό αφορά πρωτίστως το ΔΗΚΟ, το οποίο ονειρεύεται ότι θα βρεθεί σε αδιέξοδα το ΑΚΕΛ και θα αναγκασθεί να υποστηριχθεί. Το ΑΚΕΛ μπορεί να βρίσκεται σε αδιέξοδα από τώρα, αλλά αυτό το σενάριο δεν φαντάζει πραγματικό. Γι’ αυτό και δεν θα πρέπει, στο τέλος, να βρεθεί το μεγάλο κόμμα του κέντρου, από τον πρώτο γύρο στο αντίπαλο δέος.
Ο λεγόμενος ενδιάμεσος χώρος θα μπορούσε να δώσει διεξόδους.
Φαίνεται, όμως, να μην μπορεί γιατί κινείται σε άλλες λογικές. Οι προσωπικές στρατηγικές, η μπακαλίστικη λογική (η ανέξοδη σιγουριά των μισών υπουργείων, παρά η αναζήτηση άλλης λύσης) εξουδετερώνει προοπτικές. Όταν όλα περιστρέφονται γύρω από προσωπικούς υπολογισμούς, η πορεία των διαβουλεύσεων δεν μπορεί να κρατήσει πολύ.
Το θέμα, είναι πως η ευκαιρία που θα χαθεί για τους ενδιάμεσους δεν θα είναι χωρίς κόστος. Εάν συντηρήσουν το διπολισμό, θα συρρικνωθούν περισσότερο και θα χρησιμοποιούνται μόνο ως συμπληρωματική δύναμη των μεγάλων. Πότε με τον ένα και πότε με τον άλλο. Η χαμένη… πενταετία που διανύουμε, θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για να αλλάξει ο πολιτικός χάρτης. Να υπάρξουν ανακατατάξεις.
Οι πολίτες το αντιλαμβάνονται, οι ηγεσίες προτιμούν να ασκούνται σε εξωπραγματικά σενάρια προσωπικής ωφέλειας