Ολοι κάπου χρωστάμε

Tου Κώστα Λεονταρίδη «Μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου»; Σύμφωνοι, σίγουρα υπάρχουν ανάμεσά μας κι εκείνοι που τηρούν με ευλάβεια την ευαγγελική προτροπή, αυτοί που βοηθούν και ελεούν αρκούμενοι στην αγαλλίαση ψυχής από τις θεάρεστες πράξεις τους. Ζηλευτοί που καλύπτονται επαρκώς από αυτό. Δεν μπορούμε όμως να νιώθουμε όλοι το ίδιο, γι’ αυτό και έχουν χαραχθεί τόσοι και τόσοι παρακαμπτήριοι δρόμοι στη λεωφόρο της φιλαλληλίας. Το «μακάριοι οι ελεήμονες ότι αυτοί ελεηθήσονται» δείχνει να έχει ευρύτερη αποδοχή. Με τη λογιστική ερμηνεία του, κάνω το καλό έχοντας όμως προαποφασίσει ότι δεν το ρίχνω στον γιαλό, προσδοκώντας από τον Παντεπόπτη άμεση ανταμοιβή - όχι κατ’ ανάγκην ηθική και βεβαίως κατά προτίμηση επί της γης. Σε αυτήν την περίπτωση πολλοί κοινωνούμε -με μελαγχολική σεμνότητα εννοείται- τις μικρές ή μεγάλες αγαθοεργίες μας στον περίγυρο, αποκτώντας μάρτυρες της καλοσύνης μας. Ανθρώπινο. Πολύ ανθρώπινο. Στους καιρούς της ευωχίας άγνωστοί μας αναξιοπαθούντες, πειστικοί επαίτες, ακόμα και μπαταχτσήδες έπαιρναν τον οβολό μας. Αυτοί που χτύπαγαν την πόρτα μας με συστολή ωθούμενοι από μεγάλη ανάγκη δεν έφευγαν με άδεια χέρια. Ολοι τους γίνονταν, ακούσια, σιωπηλοί συνήγοροι της δικής μας «απενοχοποίησης» από τη θλίψη που μας επισκεπτόταν απέναντι σε κρούσματα (μη γενικευμένης ακόμα) ένδειας. Ειδικότερα στις μεγάλες γιορτές, τότε που το θρησκευτικό κλίμα τανύζει εσώτερες χορδές, και όχι μόνον των πιστών, η ουσιαστική συνδρομή προς τον πλησίον αναβαπτίζεται σε ατομική καθαρτήρια πράξη του κατ’ έθιμον ευεργέτη. Ομως γρήγορα άλλαξαν όλα, βίαια, επεκτατικά, απρόβλεπτα. Σήμερα ο κύκλος δικών μας ανθρώπων που πάσχουν διευρύνεται ολοένα, οι αγωνίες τους διασταυρώνονται με το δικό μας βασανιστικό άγχος. Ατομα που έως πρότινος στήριζαν άλλους, απογράφονται ως νεόπτωχοι, άνεργοι, μετέωροι, αποκαμωμένοι. Ανθρωποι που μια ζωή χρησίμευαν ως απάγκια, απαλείφονται από τους χρηστικούς χάρτες της φιλίας, της συγγένειας, της γειτονίας. Κι εμείς που στεκόμαστε (ή δείχνουμε) ακόμα όρθιοι τι κάνουμε ενώπιόν τους; Η ιδιωτική οδός του καθενός μας γίνεται στενωπός, οι ώρες ευθύνης καθοριστικές, δίπλα μας βρίσκονται άτομα σε βιοτική ακροβασία που η αξιοπρέπειά τους ακουμπά και στους ώμους μας. Μιλάω για ανθρώπους που δεν πλειοδοτούν σε οργή, δεν αγανακτούν στα τυφλά, δεν διαθέτουν έργω ή λόγω μοχλούς πίεσης ή εκβίασης. Για ανθρώπους που δεν καταθέτουν φανφαρόνικα δημοσίως αμόλυντα πιστοποιητικά. Μιλάω για ανθρώπους που δουλεύοντας σκληρά και έντιμα μια ζωή, δεν έβαλαν ίχνος λίπους πάνω τους. Για ανθρώπους που δεν άλλαζαν σαν τα πουκάμισα αξίες και αρχές. Μιλάω γι’ αυτούς που δεν έριχναν τις ευθύνες μονίμως σε άλλους. Ολο και κάτι τους χρωστάμε. Πηγή: Η Καθημερινή Δημοσιεύτηκε στις 17/10/2012