Το χρώμα της πόλης
Περπατώντας στην οδό Ακαδημίας, νωρίς
ένα βράδυ, σκέφθηκα ότι πλέον έχει παγιωθεί αυτή η ατμόσφαιρα της
σιωπής. Πίσω από την Τριλογία και απέναντι στο Πνευματικό Κέντρο του
Δήμου, αυτό το παλιό, αθηναϊκό κομμάτι, ταλαιπωρημένο επί δεκαετίες από
τις αφετηρίες των λεωφορείων, μοιάζει ιδιαιτέρως καχεκτικό, σιωπηλό, σε
μόνιμο ημίφως, σαν να υπάρχει ένα ρήγμα που χωρίζει την Αθήνα σε ζώνες
φωτός και σκότους.
Ωστόσο, είχα την επίγνωση ότι τίποτε δεν είναι στατικό και ότι όψεις που μοιάζουν ασάλευτες, μεταβάλλονται και αυτές έστω και ανεπαίσθητα. Αναρωτήθηκα τι θα σκεφτόμουν αν προσγειωνόμουν σε μια ταράτσα, Ακαδημίας και Σίνα ή Ακαδημίας και Ιπποκράτους. Υπάρχει η αίσθηση μιας πόλης σε άμυνα, αναδιπλωμένης, μισοφωτισμένης, και παρά τα ευοίωνα σημάδια (επαναλειτουργία του «Ολύμπια» από τον Δήμο Αθηναίων και λειτουργία βιβλιοπωλείου στην Πανεπιστημιακή Λέσχη), όλο αυτό το τμήμα της πόλης (από την Κάνιγγος κατά μήκος της Ακαδημίας ώς την οδό Ομήρου) μοιάζει με εγκαταλελειμμένη ζώνη.
Ωστόσο, είχα την επίγνωση ότι τίποτε δεν είναι στατικό και ότι όψεις που μοιάζουν ασάλευτες, μεταβάλλονται και αυτές έστω και ανεπαίσθητα. Αναρωτήθηκα τι θα σκεφτόμουν αν προσγειωνόμουν σε μια ταράτσα, Ακαδημίας και Σίνα ή Ακαδημίας και Ιπποκράτους. Υπάρχει η αίσθηση μιας πόλης σε άμυνα, αναδιπλωμένης, μισοφωτισμένης, και παρά τα ευοίωνα σημάδια (επαναλειτουργία του «Ολύμπια» από τον Δήμο Αθηναίων και λειτουργία βιβλιοπωλείου στην Πανεπιστημιακή Λέσχη), όλο αυτό το τμήμα της πόλης (από την Κάνιγγος κατά μήκος της Ακαδημίας ώς την οδό Ομήρου) μοιάζει με εγκαταλελειμμένη ζώνη.
