Όμορφη μου Αθήνα!

 

Διάθεση για περιπέτεια ένα χειμωνιάτικο πρωινό

 

Περπατώντας κατά μήκος της κοίτης: τόσο μέσα στην πόλη, αλλά και τόσο μακριά (φωτ. ΜΑΡΙΚΑ ΤΣΟΥΔΕΡΟΥ).

Αλεξάνδρα Μανδράκου

• Σίγουρα ο χειμώνας δεν είναι η καλύτερη εποχή του χρόνου για να περπατήσεις στο ρέμα της Πικροδάφνης, πολλώ μάλλον αν έχουν προηγηθεί μέρες συνεχών βροχοπτώσεων. Χρειάζεται διάθεση για περιπέτεια, για να μπορέσεις να το προσεγγίσεις λόγω των καταπατήσεων, κατάλληλα παπούτσια –γιατί το πιθανότερο είναι πως θα βραχείς– και καλή φυσική κατάσταση, γιατί το σκαρφάλωμα δεν θα το αποφύγεις. Δεν υπάρχει ίσως ενήλικος που μεγάλωσε στις γύρω γειτονιές και όταν ήταν παιδί δεν έπαιξε στην κοίτη του, δεν κρύφτηκε στις καλαμιές του, δεν συναπαντήθηκε με τα βατραχάκια που ζουν στα νερά του. Ξεκινώντας την πορεία από τις πλαγιές του Υμηττού, είναι ένα από τα τελευταία εναπομείναντα «ανοιχτά» ρέματα της Αττικής. Αφού διασχίσει τους Δήμους Ηλιούπολης και Αγίου Δημητρίου, συνεχίζει ως φυσικό σύνορο ανάμεσα σε Παλαιό Φάληρο και Αλιμο, για να καταλήξει στον Σαρωνικό, σχηματίζοντας ένα μικρό δέλτα στην ακτή «Εδέμ», δίπλα στη μαρίνα Αλίμου.

 

Καλαμιές, από τα χαρακτηριστικά είδη χλωρίδας του ρέματος.