Τάσος Τσακίρογλου
Μοιάζει
να είναι μια αλάνθαστη εξίσωση ή ένας νόμος της κοινωνικής ζωής, όπως
έχει δείξει η πείρα των τελευταίων δεκαετιών: όσο η Αριστερά
«προσαρμόζεται», όσο κριτήριο της δράσης της γίνεται η
«κυβερνησιμότητα», τόσο χάνει πολιτικά έδαφος προς όφελος της Ακροδεξιάς
που εμφανίζεται ως «η μόνη αντισυστημική δύναμη». Το αντίθετο ισχύει
όταν η Αριστερά ακολουθεί το ρεύμα της ριζοσπαστικοποίησης. Για
παράδειγμα ο ΣΥΡΙΖΑ από 3%, σε κλίμα αντιμνημονιακών αγώνων, έφτασε στο
36,34% το 2015. Στη Γαλλία ο Μελανσόν μπόρεσε να καταγραφεί ως
υπολογίσιμη αριστερή δύναμη γιατί κατάφερε να διαμορφώσει ένα πλατύ
μέτωπο με αρκετά ριζοσπαστικό πρόγραμμα.
Ο οπαδοί του Τραμπ, οι νεοφασίστες της Μελόνι ή οι ακροδεξιοί της Λεπέν μόνο κέρδος έχουν από την προσπάθεια των αριστερών να πείσουν ότι δεν αποτελούν κίνδυνο για το σύστημα.
