Τα κίτρινα σακάκια
Μάλλον ο γνωστός Πέτρος πρόβαρε το σακάκι του υπουργού
την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείτο...
Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Η
ώρα ήταν περασμένη, τα αποτελέσματα ήταν πια γνωστά, το μυαλό μου είχε
βαρύνει από τις πολλές δόσεις πολιτικής σοφίας και τα μάτια μου
μισόκλειναν. Ημουν έτοιμος να με πάρει ο ύπνος μπροστά στην αναμμένη
τηλεόραση - γνωστή κατάσταση χαύνωσης όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τις
προκλήσεις του μέλλοντος και έχεις ήδη μετανιώσει για την ψήφο που
έδωσες μερικές ώρες πριν. Κι ήταν τότε που μπροστά στα μάτια μου ήρθε
και στάθηκε εκείνο το σακάκι. Ηταν ένα σακάκι καλοκαιρινό σε μια
απόχρωση του κίτρινου, ούτε λεμονί ούτε κροκί, ένα κίτρινο πολύ
ευχάριστο για τα μάτια.
Υπό το φως των προβολέων του τηλεοπτικού στούντιο το σακάκι έδειχνε
ατσαλάκωτο. Δεν μπόρεσα να καταλάβω αν ήταν λινό ή βαμβακερό, πάντως,
αν ήταν λινό πρέπει να είχε και λίγο βαμβάκι για να μην τσαλακώνει
εύκολα κι αν ήταν βαμβακερό λίγο μαλλί, Cool Wool, για να διατηρεί την
αξιοπρέπειά του. Το σακάκι με είχε ξυπνήσει για τα καλά, αρκετά πάντως
για να διαπιστώσω πως πάνω από τα πέτα του το καλοξυρισμένο πρόσωπο
ανήκε στον Πέτρο Τατσόπουλο, τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ στη Β' Αθήνας.
Τον ξέρω χρόνια, τον έχω συναντήσει σε εντελώς διαφορετικές
συνθήκες και περιστάσεις και επειδή ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα να
φοράει σακάκι - ήταν και η ώρα τέτοια - μαύρες σκέψεις άρχισαν να με
πολιορκούν. Ο ίδιος χειριζόταν με τη γνωστή άνεση και το χιούμορ του τη
γλώσσα του κοινοβουλευτισμού, αυτό το υπέροχο «εμείς» θα κάνουμε, θα
δείξουμε, όχι δεν μπορούμε να συνεργαστούμε διότι «εμείς» πιστεύουμε ότι
έχουμε δώσει υποσχέσεις που «εμείς» θα τις τηρήσουμε.
