|
Παναγιώτης Χριστόπουλος
Αν επιχειρούσαμε να κατατάξουμε τους διάφορους προορισμούς στις ελάχιστες βασικές κατηγορίες, σε μια προσπάθεια να διευκολύνουμε μια εντελώς πρωτοεπίπεδη επιλογή για το επόμενό μας ταξίδι, πόσες θα προέκυπταν; Σίγουρα θα βάζαμε στη μία άκρη τις επιλογές για διακοπές σε πανέμορφα τοπία, στη θάλασσα το καλοκαίρι ή στο χιόνι το χειμώνα - και θα χωρούσαμε εκεί μέσα και τα κάποτε εξωτικά μέρη που, εξερευνηθέντα πια σχεδόν στο σύνολό τους και τουριστικώς αξιοποιημένα, δεν αποτελούν ξεχωριστή κατηγορία «περιπέτειας». Κατηγορία πρώτη, λοιπόν: Σαντορίνη, Σεν Μόριτζ, Μπαλί. Στην άλλη γωνία θα στοιβάζαμε πόλεις με εντυπωσιακή αρχιτεκτονική και τεράστια οικονομική ανάπτυξη ή εμβληματικά κτίρια και ερείπια, αποτέλεσμα ιστορίας ετών ή «αυτοκρατορικής» επίδρασης: Λονδίνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη, Τόκιο, Κάιρο, Αθήνα, αλλά και μικρότερου βεληνεκούς τόπους, σαν το Ταλίν της Εσθονίας, το Πόρτο ή την Καζαμπλάνκα. Αν, τώρα, μας ζητούσε ένας μελλοντικός ταξιδιώτης να κατατάξουμε σε μία από τις δύο κατηγορίες το Βερολίνο, ίσως μας προέκυπτε η ανάγκη να δημιουργήσουμε και μια τρίτη.
