Διψασμένοι για εκδίκηση
Τάσος Παππάς
Με το που ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας οι φερόμενοι ως φυσικοί ιδιοκτήτες της ξεκίνησαν τη σκυταλοδρομία της ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής. Στις ψυχές τους φώλιαζε το μίσος γιατί δεν μπορούσαν να χωνέψουν ότι έμειναν για περίπου πέντε χρόνια μακριά από το μέγαρο Μαξίμου (οι σπουδαγμένοι αστοί με την καλή αγωγή και τους ωραίους τρόπους αρνήθηκαν να το παραδώσουν στους προσωρινούς ενοικιαστές του) και επιχείρησαν να δυσφημήσουν τους πολιτικούς αντιπάλους τους για να μετατρέψουν την επικράτησή τους στις κάλπες σε θρίαμβο εφ’ όλης της ύλης και να τοποθετήσουν την αριστερή παρένθεση στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας.
Κατέβαιναν στο γήπεδο με τον αέρα του νικητή, έπαιζαν στην έδρα τους και η άλλη ομάδα βυθισμένη στην εσωστρέφεια είχε κακή ψυχολογία, λόγω της εκλογικής ήττας. Τα πράγματα όμως δεν εξελίχθηκαν όπως περίμεναν. Δεν τους δυσκόλεψε η έτσι κι αλλιώς αναιμική αντίσταση των χαμένων, ήταν η ίδια η πραγματικότητα που δεν έλεγε να συμφιλιωθεί με τις κατασκευές τους. Το βασικό πολιτικό αφήγημά τους δέχθηκε πλήγματα. Οι προηγούμενοι δεν ήταν ολετήρες. Το παραδέχτηκαν ακόμη και οι τροϊκανοί που δεν είχαν κανένα λόγο να πουν καλή κουβέντα.