Η κρίση ήταν αναμενόμενη, μόνο που έφτασε πιο νωρίς απ' ότι οι περισσότεροι αναλυτές την περίμεναν. Οι εκτιμήσεις των περισσότερων ειδικών την τοποθετούσαν για το φθινόπωρο. Πιθανόν όμως ο Ερντογάν να την έχει επισπεύσει πριν τις αμερικανικές εκλογές από τον φόβο ότι ο Τραμπ πιθανόν να μην εκλεγεί και ότι θα χάσει ένα ουσιαστικό στήριγμα και επίσης για να προλάβει μια συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου, έστω και μερική, επειδή θα ακυρώνει, εν μέρει τουλάχιστον, το τουρκολυβικό μνημόνιο. Το νέο στοιχείο σε αυτή την κρίση είναι η άμεση γερμανική επέμβαση, πρωτοβουλία που στο παρελθόν είχαν οι Αμερικανοί. Αυτή τη φορά λόγω των εκλογών, οι ΗΠΑ του Τραμπ κράτησαν αποστάσεις και άφησαν την πρωτοβουλία στη Γερμανία.
Η γερμανική πυροσβεστική επέμβαση, εκτός απροόπτου, φαίνεται, προσωρινά τουλάχιστον, να έχει αποσοβήσει ένα θερμό επεισόδιο. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν θα αποκομίσει κέρδη η Τουρκία και ζημιές η Ελλάδα από αυτή την κρίση. Ο Μητσοτάκης επέλεξε στρατόπεδο: τη Γερμανία, την πιο φιλοτουρκική χώρα της ΕΕ μετά την αποχώρηση της Βρετανίας. Αυτή η επιλογή οδήγησε απ' ό,τι φαίνεται και στην ακύρωση της αγοράς των γαλλικών φρεγάτων Belharra. Η Ελλάδα παραμένει οικονομική - επενδυτική αποικία της Γερμανίας και όσον αφορά τους εξοπλισμούς κυρίως των ΗΠΑ.
