Ουαί υμίν, υπουργοί και Φαρισαίοι

Του Παντελή Μπουκάλα

Ετσι συμβαίνει συνήθως με τις αποκαλύψεις: Τα ερωτήματα στα οποία δίνουν κάποια απάντηση είναι σαφώς λιγότερα και μικρότερης σημασίας από εκείνα που προκαλούν. Η δημοσίευση από το περιοδικό Hot Doc του Κώστα Μπαξεβάνη μιας λίστας 2.059 ονομάτων που ενδέχεται να είναι η διαβόητη λίστα Λαγκάρντ δεν θα μπορούσε να κορέσει τη διαρκώς αυξανόμενη συλλογική πείνα για αποκαλυπτήρια, ξεμπροστιάσματα, πιθανόν και λιντσαρίσματα, συμβολικά έστω. Η πείνα αυτή, και αυτοφυής να μην ήταν, εξερεθίζεται διαρκώς από τις ίδιες τις δημαγωγικές κυβερνητικές διαβεβαιώσεις ότι «επιτέλους θα βγουν όλα στο φως», «κι ας ματώσουμε», και πως, αν χρειαστεί, το μαχαίρι δεν θα φτάσει μόνο ώς το κόκαλο αλλά θα το σπάσει, να φανεί το σάπιο μεδούλι. Και επειδή ποτέ και τίποτε δεν γίνεται από τα υπεσχημένα. Επειδή το δήθεν καθαρτήριο μαχαίρι είναι πιο ρυπαρό και νοσηρό και από το σάπιο μεδούλι. Επειδή πάντοτε βρίσκεται τρόπος να περισωθούν διαφεύγοντας όσοι ξέρουν κρίσιμα μυστικά, οι Χριστοφοράκοι του δημόσιου βίου, αυτοσχεδιάζοντας ή με την κάλυψη υψηλών αμαρτωλών. Επειδή φτάσαμε να θεωρούμε σχεδόν λογικό να μη γνωρίζει ένας υπουργός Οικονομικών τι έπραξε με το καταραμένο σιντί, και σχεδόν φυσιολογικό ένας άλλος υπουργός Οικονομικών (και κατόπιν αρχηγός του κόμματος που μονοπώλησε την εξουσία για ένα τέταρτο του αιώνα) να μη θυμάται πού παραπέταξε το ίδιο σιντί ή κάποιο αντίγραφο αντιγράφου του. Επειδή στο προσκήνιο συμβαίνουν όλα αυτά και στο παρασκήνιο πιθανόν άλλα πολύ πιο θλιβερά, καμία αποκάλυψη δεν προκαλεί τους κραδασμούς που θα της αντιστοιχούσαν σε κανονικές συνθήκες - ή σε κανονικές πολιτείες. Και όχι μονάχα δεν παρατηρούνται οι «θύελλες» και οι «σεισμοί» στους οποίους επιμένουν τα πρωτοσέλιδα και τα δελτία ειδήσεων, αλλά τελικά συμβαίνει ό,τι θεωρείται απαράδεκτο και σε καιρούς πολέμου: να τιμωρείται και να λιθοβολείται ο αγγελιαφόρος.