Πενήντα χρόνια μετά το Νομπέλ του Σεφέρη, οι αριθμοί λένε πολλά για τις προτιμήσεις του αναγνωστικού κοινού σήμερα
Της Ολγας Σελλά
Τέτοιες μέρες, πριν από 50 χρόνια ακριβώς, ο Γιώργος και η Μαρώ Σεφέρη έφταναν στη Στοκχόλμη για να παραλάβει ο Ελληνας ποιητής το βραβείο Νομπέλ για το 1963. Και είναι πριν από πενήντα χρόνια που έλεγε στην ομιλία του κατά την απονομή τα εξής λόγια, που είναι σαν ν’ απαντούν σε τόσο πολλά σημερινά: «Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από τον φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα, και τι θα γινόμασταν αν η πνοή μας λιγόστευε; Είναι μια πράξη εμπιστοσύνης κι ένας Θεός το ξέρει αν τα δεινά μας δεν τα χρωστάμε στη στέρηση εμπιστοσύνης. (...) Σ’ αυτόν τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται».
Της Ολγας Σελλά
Τέτοιες μέρες, πριν από 50 χρόνια ακριβώς, ο Γιώργος και η Μαρώ Σεφέρη έφταναν στη Στοκχόλμη για να παραλάβει ο Ελληνας ποιητής το βραβείο Νομπέλ για το 1963. Και είναι πριν από πενήντα χρόνια που έλεγε στην ομιλία του κατά την απονομή τα εξής λόγια, που είναι σαν ν’ απαντούν σε τόσο πολλά σημερινά: «Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από τον φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα, και τι θα γινόμασταν αν η πνοή μας λιγόστευε; Είναι μια πράξη εμπιστοσύνης κι ένας Θεός το ξέρει αν τα δεινά μας δεν τα χρωστάμε στη στέρηση εμπιστοσύνης. (...) Σ’ αυτόν τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται».
