Το καλό να λέγεται
Εδώ οι ερμηνευτικές εκδοχές είναι δύο και ο καθένας διαλέγει
τη δική του. Η πρώτη λέει ότι, λόγω αναλφαβητισμού, τέτοιου είδους
παραστάσεις (και μάλιστα από αστυνομικούς) είναι ο μόνος τρόπος
μετάδοσης στους πολλούς του μηνύματος της αυτοπροστασίας από τον
κίνδυνο. Κατά τη δεύτερη, αυτή η μορφή δημόσιου εξευτελισμού είναι η
ποινή που επιβάλλεται στους καθ’ έξιν παραβάτες των περιορισμών.
Σπάνιες είναι οι περιπτώσεις εκείνες
που είμαι σε θέση να σας πω ένα καλό νέο και, σήμερα, χαίρομαι που είναι
μία από αυτές. Χωρίς άλλες περιστροφές, λοιπόν, στη χθεσινή συνεδρίαση
της Ολομέλειας της Βουλής, με θέμα την κύρωση των ΠΝΠ (Πράξεις
Νομοθετικού Περιεχομένου) με τα έκτακτα μέτρα για την αντιμετώπιση της
πανδημίας, ο Αλέξης Τσίπρας ήταν εξαίρετος. Hταν, το λέω και το πιστεύω,
η καλύτερη ώρα του στην πολιτική. Hταν σοβαρός και υπεύθυνος, χωρίς
όμως να έχει παραιτηθεί καθόλου από τον αντιπολιτευτικό ρόλο του. Απλώς,
τη φορά αυτή τον εκτέλεσε άψογα και εποικοδομητικά, γι’ αυτό και θα
ήταν μικροψυχία να μην του το αναγνωρίσουμε.
