Σερ Λατούς, Γάλλος διανοούμενος και καθηγητής Φιλοσοφίας: «Η παγκοσμιοποίηση είναι ένα διεθνές παιχνίδι σφαγής»

Ο Σερζ Λατούς, Γάλλος διανοούμενος και καθηγητής Φιλοσοφίας προτείνει να επιστρέψουμε στα εθνικά μας νομίσματα.

   

«Εάν ένας Αρειανός έφτανε στη Γη και έβλεπε πώς ζούμε, θα μας αντιμετώπιζε ως τρελούς και θα είχε εκπλαγεί από τη βλακεία με την οποία οργανώνονται οι άνθρωποι»

«Πρέπει να εγκαταλειφθεί η παράλογη ιδέα ότι στόχος στη ζωή είναι να παράγεις και να καταναλώνεις»


 

Η φιλοσοφική προσέγγιση του Σ. Λατούς προσθέτει κρίσιμες παραμέτρους στη σημερινή συζήτηση για το δέον γενέσθαι σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, συζήτηση που μοιάζει να έχει εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο. Θεμελιώδη ερωτήματα για τους στόχους της παραγωγής, για τον τρόπο λήψης αποφάσεων, αλλά και την ανάγκη να υιοθετήσουμε μια «λιτή αφθονία» στη θέση του άκρατου καταναλωτισμού, συνιστούν τον πυρήνα της πρότασής του, η οποία προϋποθέτει ριζική ανατροπή των σημερινών δομών σκέψης και πράξης

«Είσαι αναρχικός-ή;» Η απάντηση μπορεί να σας εκπλήξει.

Ο ανθρωπολόγος David Graeber γράφει ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο

 

Τα κείμενά του δημοσιεύονται στα μεγαλύτερα έντυπα του δυτικού κόσμου όπως στον Guardian και στους NY Times. Ο David Graeber είναι αμερικανός ανθρωπολόγος, συγγραφέας και αναρχικός, με πλούσια ακαδημαϊκή καριέρα. Συμμετέχει ενεργά σε πράξεις κοινωνικού και πολιτικού ακτιβισμού. Πρωτοστάτησε στις διαδηλώσεις εναντίον του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (Νέα Υόρκη, 2002) και στη δημιουργία του κινήματος Occupy Wall Street (2011).

Τον συναντήσαμε στην Αθήνα (λίγο πριν από την Κατάληψη της Γουόλ Στριτ) και είχαμε την ευκαιρία να τον ακούσουμε σε ομιλία του στο Πολυτεχνείο και σε μια συνέλευση του Occupy Athens. Εδώ αναλύει αναπάντεχα την Αναρχία ως καθημερινή επαναστατική πρακτική.

Θυμάμαι, άρα υπάρχω - Τέσσερις μελέτες που εξερευνούν τα μοντέλα της μνήμης. Ανθρωπολογικές, φιλοσοφικές, ιστορικές και κοινωνιολογικές προσεγγίσεις

«Η πόλη με τα συρτάρια», πίνακας του Σαλβαντόρ Νταλί

Το γίγνεσθαι είναι μια αντι-μνήμη […]. Η ανάμνηση είναι πάντοτε λειτουργία μιας επανεδαφικοποίησης 
Ντελέζ/Γκουαταρί

Διονύσης Καββαθάς 

 

Ενα από τα θεμελιώδη ερωτήματα της φιλοσοφίας που πραγματεύθηκε ο Νίτσε με ρηξικέλευθο τρόπο στη Γενεαλογία της ηθικής (1882) είναι το ζήτημα της μνήμης. Το ερώτημα τέθηκε τότε ως εξής: πώς μπορεί κανείς να καλλιεργήσει τη μνήμη στο επιλήσμον ζώο ονόματι άνθρωπος; Πώς μπορεί να αποτυπώσει σε αυτήν τη βραδεία, εν μέρει επιπόλαιη νόηση, η οποία προσηλώνεται μόνο στη φευγαλέα στιγμή, κάτι που να μένει για πάντα;

Περί αψιθυμίας

Η αψιθυμία είναι το διαχρονικό χαρακτηριστικό του ελληνικού γένους. Ανάμεσα όμως στις δύο ακραίες αψίθυμες στάσεις, τη δειλία και τη θρασύτητα, σε ίση απόσταση από την καθεμία βρίσκουμε τη νηφαλιότητα που σημαίνει και ελπίδα και λελογισμένη αντίδραση

 Κώστας Γεωργουσόπουλος

Θα μου επιτραπεί για τρίτη φορά να αναφερθώ σε εκδηλώσεις που έχουν να κάνουν με το θυμικό, δηλαδή την ψυχική πηγή που παράγει τις συγκινήσεις. Αναφέρθηκα ήδη στην Επιθυμία και την Αθυμία. Στην αριστουργηματική πλατωνική διαίρεση της ψυχής, τριμερή ως γνωστόν, λογιστικόν, θυμοειδές, βουλητικόν, η έδρα των συναισθημάτων παράγει ένα ευρύ φάσμα συγκινήσεων, τα δύο άκρα των οποίων ονομάζονται αψιθυμίες π.χ. απελπισία - ενθουσιασμός. Οι αρετές αυτής της περιοχής της ψυχής είναι οι σχετικές με την Ανδρεία και τα δύο άκρα των αψίθυμων ψυχών, η έλλειψη και η υπερβολή, καταλαμβάνουν η δειλία και το θράσος.