Ξανά όλοι μιλούν για λεφτά που δεν υπάρχουν όμως...

 

Αντώνης Καρακούσης  

Ποιος θα μιλήσει για δουλειές

Λόγια, λόγια, ατέλειωτα λόγια... Ολη η προεκλογική συζήτηση γεμάτη θεωρίες και ιδεολογήματα. Κόμματα και ηγέτες μιλάνε ασταμάτητα για δανεικά κι αγύριστα, για τα λεφτά που θα μας δώσουν, γι' αυτά που δεν έχουμε και θα διεκδικήσουμε, για εκείνα που θα αναδιαπραγματευθούμε και για τ' άλλα που θα αναζητήσουμε, άλλοτε ως ένοπλοι επαναστατημένοι και άλλοτε ως επαίτες με το χέρι απλωμένο.

Αλλά κανείς δεν ομιλεί για το παραγωγικό κενό, για το οικονομικό μοντέλο που κατέρρευσε, ούτε για εκείνο που θα το αντικαταστήσει. Τίποτε για νέες δουλειές, για νέα παραγωγή, για νέες ιδέες, νέα σχήματα και νέα δημιουργήματα, που θα δώσουν στον κόσμο απασχόληση, εισοδήματα και στην κοινωνία χαρά, χαμόγελο και αυτοπεποίθηση. Κάτι καλαμπούρια μόνο περί αυτοδιαχείρισης, που διεκδικήθηκε από απόγνωση μετά την καταστροφή στην Αργεντινή, και πέραν τούτου ουδέν.
Ούτε ένα παράδειγμα προόδου, ούτε μία πρόταση παραγωγής και εργασίας, ούτε καν μια νεωτερική σύμπραξη στη ζώνη των τεχνολογιών, ένα σχήμα που θα συνενώνει χειμαζόμενες νεανικές δυνάμεις, μια πρωτοβουλία τέλος πάντων που να κατατείνει στη συσσώρευση έστω κεφαλαίου γνώσης.