Του Σερζ Χαλιμί
Όλα γίνονταν αδύνατα. Ήταν αδύνατο να αυξηθούν οι φόροι γιατί θα "αποθαρρύνονταν" οι "επιχειρηματίες". Ήταν αδύνατο να προστατευτεί μία χώρα από το εμπορικό "dumping" από χώρες όπου οι μισθοί είναι χαμηλοί καθώς αυτό θα πήγαινε ενάντια στις συμφωνίες ελευθέρου εμπορίου. Ήταν αδύνατο να μπει ένας ελάχιστος φόρος στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, γιατί θα χρειαζόταν η εκ των προτέρων υποστήριξη των περισσότερων χωρών. Ήταν αδύνατον να μειωθεί ο ΦΠΑ, γιατί θα έπρεπε να πουν το "ναι" και οι Βρυξέλλες.
Στις 16 Μαρτίου άλλαξαν τα πάντα. Αυτά τα ορθόδοξα ιδρύματα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), το Eurogroup, και η γερμανική κυβέρνηση της οποίας ηγείται η Άνγκελα Μέρκελ, ανάγκασαν τις διστακτικές κυπριακές αρχές να κάνουν ένα βήμα που, αν το έκανε ο Ούγκο Τσάβες, θα έλεγαν πως είναι δικτατορικό, τυραννικό και πλήγμα στην ελευθερία και θα είχε πυροδοτήσει θυμωμένα άρθρα γνώμης.
