ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΕΔΟΣ
Η υπέροχη ιστορία του Στέφανου
Τσιτσιπά, η διεθνής καταξίωση του Γιώργου Λάνθιμου, τα ποικίλα success
stories πολλών Ελλήνων που ζουν στο εξωτερικό, λιγότερο γνωστά, είναι
πάντα μια ευκαιρία αναστοχασμού όλων μας. Πέρα από τα αναμενόμενα θετικά
συναισθήματα για την επιτυχία ενός συμπατριώτη, δημιουργούνται σχεδόν
ταυτόχρονα ερωτήματα. Το πιο βασικό συμπυκνώνεται περίπου ως εξής:
«Γιατί επιτυγχάνουν στο εξωτερικό και όχι στην πατρίδα τους;». Δεδομένου
ότι ο Τσιτσιπάς, ο Λάνθιμος ή ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης είναι
δημιουργήματα –αρχικά– του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, της
εγχώριας κοινωνικής ζωής. Γεννήθηκαν στην Ελλάδα, μεγάλωσαν στην Ελλάδα,
ξεκίνησαν τη ζωή τους στην Ελλάδα, αλλά κάποια στιγμή αποφάσισαν να
αναζητήσουν την τύχη τους μακριά από τη χώρα.
Η απάντηση είναι απλή και ευκρινής. Ο πελατειασμός και η επικράτηση
των δικτύων που είναι συνδεδεμένα με τα εκάστοτε κόμματα εξουσίας δεν
αφήνουν περιθώρια για κανενός είδους ατομική πρωτοβουλία. Τα κόμματα,
αδιαμφισβητήτως απαραίτητα ως πυλώνες στήριξης της δημοκρατίας,
λειτουργούν σαν να είναι οι αποκλειστικοί διαμεσολαβητές για την
επαγγελματική ανέλιξη όχι μόνο στον δημόσιο τομέα, αλλά με πλοκάμια και
στον ιδιωτικό. Η χώρα είναι μικρή. Ολοι, σιωπηρά, έχουν αποδεχθεί αυτή
την εφαρμοσμένη πραγματικότητα, η οποία αποτελεί κοινό μυστικό.
