Η ΣΙΔΗΡΑ κυρία της Βρετανίας, Μάργκαρετ Θάτσερ, συνήθιζε να λέγει: «Πολιτικός που δεν συμβουλεύεται τον Τύπο, είναι καταδικασμένος σε πολιτικό θάνατο». Για να προσθέσει: «Δεν χρειάζεται να διαψεύδεις τους δημοσιογράφους γι’ αυτά που σου γράφουν, αλλά να προσπαθείς να διορθώνεις αυτά που σου επισημαίνουν». Ο τέως Πρόεδρος της Βουλής και πρόεδρος του ΔΗΚΟ, Μ. Καρογιάν, δεν είναι η… Θάτσερ. Ούτε κατά παρασάγγας δεν προσεγγίζει την πολιτική της διάνοια.
Όμως, θα μπορούσε να διδαχθεί μερικά μαθήματα, χρήσιμα σε έναν πολιτικό με φιλοδοξίες, που ξεπερνούν εκείνην της θέσεως του Προέδρου της Βουλής. Ότι, π.χ., η πολιτική δεν είναι κενολογία και φλυαρία αλλά πράξη και αξιοπιστία, συνέπεια και αξιοπρέπεια. Κυρίως, σεβασμός και ανοχή στις απόψεις των άλλων, ακόμα και στην πιο σκληρή ή, πιθανόν, και άδικη κριτική.
Ένας πολιτικός οφείλει να δέχεται και να ανέχεται κριτική, επειδή εκτίθεται καθημερινά στη δημόσια επιτήρηση και κρίση για όσα λέγει και, προπάντων, για όσα δεν πράττει ή κακώς ενεργεί. Να μην αναμένει μόνο χειροκροτήματα και ωσαννά. Με απλά λόγια: Ένας πολιτικός, αφού είναι γυμνός ενώπιον των πολιτών, πρέπει να έχει «πολιτικό στομάχι» για να αντέχει τα πάντα, όπως, π.χ., ο Γλ. Κληρίδης. Ο Μ. Καρογιάν, κατ’ επανάληψιν έχει επιβεβαιώσει ότι δεν αντέχει στην κριτική, εσωκομματική ή δημοσιογραφική.