Του Κώστα ΒενιζέλουΤο ναυάγιο στο Κραν Μοντάνα και η κατάρρευση της διαδικασίας μετά από εννέα ημέρες συζητήσεων διαμορφώνει ένα νέο τοπίο στο Κυπριακό. Η σύγκληση δυο Διασκέψεων μέσα σε μερικούς μήνες, Ιανουάριο και Ιούνιο, έχει επιβεβαιώσει τον επιδερμικό τρόπο που λειτούργησαν τα Ηνωμένα Έθνη ενώ παράλληλα αποδείχθηκαν για μια ακόμη φορά οι πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας. Το Κυπριακό μετά και από αυτή την αποτυχία, που είναι σε μεγάλο βαθμό ένα «ελεγχόμενο αποτέλεσμα» υπό την έννοια ότι κάποιοι το επιδίωξαν, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί σε μια άλλη βάση.
Έφθασε η ώρα για τη διαμόρφωση νέας στρατηγικής στο Κυπριακό. Όχι με λόγια και διακηρύξεις αλλά στην πράξη.
Κι αυτό προϋποθέτει πρωτίστως σοβαρό προβληματισμό και σε βάθος
συζήτηση εναλλακτικών επιλογών. Από το 1974 και εντεύθεν, οι συζητήσεις
για την επίτευξη συμφωνίας στο Κυπριακό, διεξήχθηκαν σε λανθασμένη βάση ενώ προδήλως οι δυο πλευρές, έχοντας διαφορετικές επιδιώξεις, στοχεύσεις, δεν κατάφεραν να καταλήξουν σε ένα αποτέλεσμα. Αυτό,
ωστόσο, που έγινε είναι μια βαθμηδόν προσέγγιση στις τουρκικές θέσεις
από πλευράς Ελληνοκυπρίων στην προσπάθεια τους να… κάμψουν την
αδιαλλαξία της Άγκυρας. Αυτό επιβεβαιώθηκε και στο Κραν Μοντάνα, στην
Πενταμερή Διάσκεψη με τα ανοίγματα του Προέδρου Αναστασιάδη και τις
προτάσεις που κατέθεσε.
