Την Ελλάδα και την Κύπρο την ζω καθημερινά όπου και να βρίσκομαι. Για περισσότερα από 20 χρόνια αρθρογραφώ κάθε Κυριακή χωρίς διακοπή και για τις δύο χώρες αλλά και για τον κόσμο. Πολλοί με ρωτούν πως τα καταφέρνω να είμαι ενήμερος με όσα συμβαίνουν καθημερινά. Με τα σημερινά μέσα επικοινωνίας δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Ζω την Ελλάδα όπως κάποιος που βρίσκεται στο Ρέθυμνο ή τη Σαντορίνη. Κανένας δεν ζει παντού σε μια χώρα. Αλλά και παλιότερα υπήρχαν «σοβιετολόγοι» ή «σινολόγοι» που δεν είχαν πατήσει το πόδι τους στη Σοβιετική Ένωση ή την Κίνα. Βεβαίως η άμεση γνωριμία με μια χώρα επιτρέπει μια καλύτερη αντίληψη και κατανόηση της. Αυτή τη γνωριμία την έχω. Άλλωστε η Ελλάδα δεν είναι μόνο η χώρα μου όπως και η Κύπρος αλλά τις ζω από κοντά μερικούς μήνες κάθε χρόνο. Υπάρχουν βέβαια και οι κακόβουλοι που θεωρούν πως δεν έχω δικαίωμα να μιλώ για τον τόπο μου επειδή δεν ζω συνέχεια στη Λευκωσία ή την Αθήνα. Τους θυμίζω πάντως ότι κατά την διάρκεια της δικτατορίας κανένας δεν εμπόδισε τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Χαρίλαο Φλωράκη, την Μελίνα Μερκούρη, τον Μίκη Θεοδωράκη και τόσους άλλους να αγωνίζονται για τη χώρα τους από το εξωτερικό. Φυσικά και δεν συγκρίνω τον εαυτό μου με αυτούς. Απλώς θέλω να πω πως η γνώση μιας χώρας είναι αποτέλεσμα της αγάπης και της προσπάθειας που καταβάλλει κάποιος γι΄ αυτή. Και το δικό μου οίκαδε είναι πρώτα στην Πενταλιά κι ύστερα στην Πάφο, την Κύπρο, την Ελλάδα, τον Καλοπαναγιώτη, το Παρίσι, το Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη, το Μόντρεαλ!
Είναι το οίκαδε του κόσμου!
Σε μια ανάλυση όμως δεν αρκεί η παράθεση γεγονότων. Το σημαντικό, για να έχουμε σωστή αντίληψη του κόσμου, είναι η ερμηνεία των γεγονότων.
Αυτά σαν εισαγωγή για να μιλήσω για τις εντυπώσεις μου από τη φετινή παραμονή μου στην Κύπρο, κάπως σύντομη σε σχέση με άλλα χρόνια, λόγω πανδημίας.
