Η διαχείριση του Κυπριακού τα
τελευταία χρόνια οδηγεί, σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια, στην
«αλεξανδρεττοποίηση» της Κύπρου. Στην πραγματικότητα η
«αλεξανδρεττοποίηση» δεν άρχισε με την τουρκική εισβολή αλλά από πολύ
νωρίτερα. Άρχισε με την τριμερή του Λονδίνου το 1955, όταν η ύπουλη
πολιτική του Λονδίνου επανέφερε την Τουρκία ως ενδιαφερόμενο μέρος στο
Κυπριακό, παρά τη συνθήκη της Λωζάνης με την οποία της είχε αποκλειστεί
κάθε δικαίωμα. Με την ανοχή δυστυχώς της τότε ελληνικής Κυβέρνησης που
αποδέχτηκε να παρακαθήσει σε μια διάσκεψη που επανέφερε την Τουρκία ως
ενδιαφερόμενο μέρος.
Οι Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου επανέφεραν και επίσημα την
Τουρκία στην Κύπρο με στρατιωτική παρουσία και ως εγγυήτρια δύναμη.
Έκτοτε ο κατήφορος συνεχίστηκε, με τη βρετανική πολιτική να καθοδηγεί τα
βήματα της Τουρκίας και με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ να την επιβραβεύουν και
να επιδιώκουν την κατάλυση ακόμη και αυτού του κυπριακού κράτους που
προέκυψε από τη Ζυρίχη. Τα δικά μας λάθη, η χούντα της Αθήνας, η
διασύνδεση ελλαδικών και κυπριακών παραγόντων με τον ξένο παράγοντα
οδήγησαν στο πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή. Παρόλα αυτά η
Κυπριακή Δημοκρατία επεβίωσε. Όμως η διαχείριση του Κυπριακού μετά την
τουρκική εισβολή έγινε στη βάση μιας λανθασμένης πολιτικής με
παραχωρήσεις στην Τουρκία που δεν οδηγούν σε λύση αλλά στην κατάλυση της
Κυπριακής Δημοκρατίας, στον τουρκικό στρατηγικό έλεγχο της Κύπρου και
στην παράλληλη δημογραφική αλλοίωση του πληθυσμού της με τον εποικισμό,
με τελικό στόχο την τουρκοποίηση στο πρότυπο της Αλεξανδρέττας.
