Στέφανος Κωνσταντινίδης
Φαίνεται
ότι η προσπάθεια αυτή τη στιγμή στα παρασκήνια, μετά τις τουρκικές
Navtex, είναι να επαναρχίσουν οι συνομιλίες στο Κυπριακό. Και να γίνει
αυτό με τέτοιο τρόπο που η απόφαση να παρουσιαστεί στους πολίτες χωρίς
να σοκάρει. Επί της ουσίας θα είναι μια ακόμη αναδίπλωση της Λευκωσίας
και ένα ακόμη βήμα για να παρουσιαστεί η Κυπριακή Δημοκρατία ως κράτος
περιορισμένης κυριαρχίας, με τη γνωστή έννοια της «φιλανδοποίησης». Ο
στόχος της Άγκυρας, αλλά και της ηγεσίας των Τουρκοκυπρίων που
συντάσσεται μαζί της, είναι, με λύση ή χωρίς λύση, να αναγνωριστούν
δικαιώματα στην Τουρκία στην κυπριακή ΑΟΖ. Αν δεν υπάρξει λύση τουρκικών
προδιαγραφών, η τουρκική πλευρά θα ικανοποιηθεί προσωρινά με μίας
μορφής ενδιάμεση συμφωνία, είτε δημόσια είτε παρασκηνιακή, που θα της
δίνει ό,τι ζητά. Η προπαγάνδα που θα εκπέμπεται στο μεταξύ θα στοχεύει
στη δημιουργία της αναγκαίας εκείνης ηττοπάθειας στον κόσμο έτσι που να
αποδεχτεί τις τουρκικές πειρατικές ενέργειες ως μέρος της
καθημερινότητάς του, όπως αποδέχεται την τουρκική σημαία στον
Πενταδάκτυλο. Το θέμα είναι απλό. Η Άγκυρα είναι πεπεισμένη ότι μπορεί
να πάρει ό,τι θέλει χωρίς να δώσει τίποτε. Μελετά την κατάσταση του
εσωτερικού μετώπου, γνωρίζει τις αντοχές του Αναστασιάδη και των
συμμάχων του και περιμένει να πάρει ό,τι θέλει σαν ώριμο φρούτο στην ώρα
του. Οι οπαδοί της όποιας λύσης έχουν πάρει τον δρόμο για τα Σούσα από
καιρό.
