Κυπριακή απάθεια

Στέφανος Κωνσταντινίδης

 
Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν. Οδυσσέας Ελύτης

 Παραφράζοντας τον ποιητή, τα πελέκια στον αέρα πρέπει να σκίζουν προτομές που έστησαν τα κατεστημένα για τη δική τους δόξα. Κι οι πολίτες ανάγκη να βγούνε αγωνιστικά στο προσκήνιο πριν είναι αργά. Να γίνουν ιστορικό υποκείμενο και να παύσουν να είναι κομματικοί πελάτες με παθητική ενατένιση των τεκταινομένων. Να γίνουν λαός γιατί τώρα το κατεστημένο τους χρησιμοποιεί σαν όχλο. Και να θυμούνται πως η απάθεια είναι ένα παθολογικό σύμπτωμα μιας κοινωνίας που χάνει την δημιουργικότητα, τα οράματα και την αυτοπεποίθηση της.

Η απάθεια με την οποία οι πολίτες αντιμετωπίζουν όσα συμβαίνουν στη μεταμνημονιακή εποχή εντυπωσιάζει. Η κυπριακή Βουλή μετατράπηκε σε βιομηχανία παραγωγής νομοσχεδίων για την εφαρμογή του Μνημονίου και κανένας δεν διαμαρτύρεται. Αναφέρομαι φυσικά σε οργανωμένες αντιδράσεις από μέρους κοινωνικών συνόλων και όχι στις ατομικές αντιδράσεις που υπάρχουν και βρίσκουν διέξοδο στα ΜΜΕ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Κύπρος αποτελεί ίσως παράδειγμα κοινωνιολογικής μελέτης για την απάθεια που επικράτησε μετά την οικονομική κατάρρευση του τόπου. Σε όλες τις άλλες χώρες που εφαρμόστηκε η μνημονιακή πολιτική οι πολίτες κατέβηκαν στους δρόμους, διαμαρτυρήθηκαν, εξέφρασαν την οργή και την αντίθεσή τους σε μέτρα που απαξίωναν την ίδια τη ζωή τους.