Κύπρος: Τα αδιέξοδα της Διζωνικής Ομοσπονδίας

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*

To θέμα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας-ΔΔΟ παραμένει πάντα στην ημερήσια διάταξη των συζητήσεων. Με τις προεδρικές εκλογές, είναι φυσικό οι συζητήσεις αυτές να γίνονται ακόμη πιο έντονες  και να προβάλλονται  οι ανησυχίες των πολιτών αφού πρόκειται για ένα πολιτειακό κατασκεύασμα που παρόμοιο του δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο και η μόνη συγκεκριμένη μορφή του που γνωρίσαμε, ως θεωρητική σύλληψη μόνο,  είναι το σχέδιο Ανάν που έδωσε στη ΔΔΟ, κυπριακής κοπής, ένα περιεχόμενο.

Στις ιστορικές αναφορές για την απαρχή της έννοιας της διζωνικότητας, πολλοί αναφέρονται είτε στις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου που εισήγαγαν βέβαια τον πολιτικό δικοινοτισμό αλλά όχι και τη διζωνικότητα, είτε οι περισσότεροι στις περιβόητες συμφωνίες Κορυφής Μακαρίου και Κυπριανού με τον Ντενκτάς.

Αλλά και στις συμφωνίες αυτές ακόμη, ο όρος διζωνική ομοσπονδία δεν χρησιμοποιείται. Ακόμη και οι πιο φανατικοί υπέρ της διζωνικής λύσης παραδέχονται ότι ο όρος αυτός μπήκε στη δημόσια συζήτηση και έγινε αποδεκτός στη δεκαετία του ΄80, με την επιμονή κυρίως των Εγγλέζων. Τότε, επί προεδρίας Γιώργου Βασιλείου, με δική του αποδοχή, πέρασε και στα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών.

Κύπρος: Τα αδιέξοδα της Διζωνικής Ομοσπονδίας. Φυλετικός διαχωρισμός εδάφους και λαού

«Ουκ ελάττω παραδώσω» την ΔΔΟ

  

Είναι κατάντημα, 43 χρόνια μετά την εισβολή, να συνεχίζεται η συζήτηση για το σκοπό και την επιδίωξη της ελληνοκυπριακής πλευράς ως προς το περιεχόμενο της λύσης. Κι αυτό, γιατί οι διαχειριστές του εθνικού θέματος αφέθηκαν να  σύρονται από την τουρκική πλευρά και από τους αγγλοαμερικανούς, από υποχώρηση σε υποχώρηση. Αποτέλεσμα τούτου ήταν ύστερα από τέσσερις και πλέον δεκαετίες συζητήσεων στα πλαίσια του λεγόμενου διακοινοτικού διαλόγου, να προκύψει μοντέλο Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ), που οδήγησε, μέσα από μια σταδιακή διολίσθηση, στο Σχέδιο Ανάν.