Του Στέφανου
Κωνσταντινίδη*
Η Κύπρος υποφέρει εδώ και πολλά χρόνια από ένα διπολικό πολιτικό σύστημα που ελέγχει εν πολοίς την πολιτική
ζωή του τόπου. Μολονότι το σύστημα παρουσιάζεται εκ πρώτης όψεως
πολυκομματικό, επί της ουσίας, τα δύο μεγάλα κόμματα διαφεντεύουν από κοινού
την κυπριακή πολιτική σκηνή. Στην πολιτική επιστήμη, οι αναλύσεις επισημαίνουν
τα υπέρ και τα κατά του διπολισμού-δικομματισμού ενώ υπάρχουν ταυτόχρονα και οι
διάφορες ιδεολογικές τάσεις που ευνοούν τη μια ή την άλλη μορφή συστήματος.
Κατα κανόνα οι συντηρητικές ιδεολογίες της Δεξιάς είναι υπέρ του
διπολισμού-δικομματισμού ενώ οι ριζοσπαστικές αριστερές ιδεολογίες τάσσονται
υπέρ του πολυπολικού συστήματος και έχουν ως πάγια θέση την υιοθέτηση της απλής
αναλογικής που επιτρέπει την αντιπροσώπευση όλων των πολιτικών τάσεων και
περιορίζει την εξουσιαστική κυριαρχία των μεγάλων κομμάτων. Βεβαίως οι συνθήκες
είναι διαφορετικές σε κάθε χώρα και διαφορετικά τα πολιτεύματα. Στις προεδρικές
δημοκρατίες για παράδειγμα, η εκτελεστική εξουσία είναι σταθερή και δεν
εξαρτάται από την Βουλή. Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες η εκτελεστική
εξουσία πρέπει να διαθέτει πλειοψηφία στη Βουλή, την «δεδηλωμένη» όπως
αποκαλείται, για να μπορέσει να κυβερνήσει.
