Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*
Μια θλιβερή πολιτική εκτυλίσσεται στη
Λευκωσία μετά το Κραν Μοντάνα. Από τη μια ο Αναστασιάδης έβαλε τη φουστανέλα
του, μιλά στους Κερυνειώτες τη γλώσσα της επιστροφής που θα ξεχάσει την
επομένη, αν εκλεγεί ξανά, τα βάζει με τον Άϊντα που τώρα ανακάλυψε πως προωθεί
τα τουρκικά συμφέροντα, ενώ όταν αυτό το έλεγε ο Κοτζιάς οι δικοί του άνθρωποι
έβριζαν τον έλληνα υπουργό Εξωτερικών και ο ίδιος σιωπούσε, κι από την άλλη το
ΑΚΕΛ που τα προηγούμενα χρόνια συμπορευόταν μαζί του, προσπαθεί, παραμονές
εκλογών να διαφοροποιηθεί από την πολιτική του, αλλά όχι προς το καλύτερο, αλλά
προς το χειρότερο! Με νέες υποχωρήσεις!
Αυτή η ιστορία με τα πρακτικά,
δημοσιοποιούνται-δεν δημοσιοποιούνται, εκθέτει ανεπανόρθωτα τον Αναστασιάδη και
δείχνει την προχειρότητα των χειρισμών του. Διότι, μολονότι ο Άϊντα ενεργεί ως
λομπίστας της Τουρκίας, ποια αξία και ποια αξιοπιστία έχουν οι σημειώσεις
Μαυρογιάννη, που παρουσιάζονται ως πρακτικά; Πρακτικά σημαίνει κοινώς αποδεκτές
καταγραφές των συζητήσεων που κρατήθηκαν από αμερόληπτο πρακτικογράφο. Και σαν τέτοια μόνο τα πρακτικά των Ηνωμένων
Εθνών θα είχαν κάποια αξία, μολονότι και αυτά ακόμη θα μπορούσαν να
αμφισβητηθούν, προπάντων αν πρακτικογράφος ήταν ο Άϊντα! Σε κάθε περίπτωση
αυτή η ιστορία μυρίζει από μακριά πολιτικούς τακτικισμούς, παραμονές
εκλογών. Διότι ο Άϊντα δεν ενεργεί για πρώτη φορά με αυτό τον τρόπο. Ασφαλώς θα μπορούσε η Λευκωσία να ενεργήσει με τον
τρόπο που ενήργησε η Αθήνα. Θα μπορούσε ακόμη να άρει την εμπιστοσύνη της στο
πρόσωπο του ως ενδιαφερόμενο μέρος. Δεν το κάνει και προτιμά να θορυβεί για
εσωτερική κατανάλωση.
