Κάποιοι
αναφέρονται στα γεγονότα του 1963-64 με κατηγορίες εναντίον των Ελληνοκυπρίων
για διάπραξη εγκλημάτων σε βάρος των Τουρκοκυπρίων και καταβάλλουν φιλότιμες
προσπάθειες εξίσωσης των όποιων εγκλημάτων ανεύθυνων στοιχείων με αυτά του
συντεταγμένου τουρκικού κράτους. Παρόμοιες κατηγορίες ακούστηκαν όμως
περισσότερο για το 1974. Και στην περίπτωση αυτή τα όποια μεμονωμένα εγκλήματα
διαπράχθηκαν από ανεύθυνα στοιχεία, κάποιοι, θύματα εν πολλοίς της τουρκικής
προπαγάνδας, τα εξισώνουν με τις φρικαλεότητες της τουρκικής εισβολής. Θα
επαναλάβω ξανά το ερώτημα που υπέβαλα και στο παρελθόν: Γιατί οι διάφορες
κυβερνήσεις που πέρασαν από αυτό τον τόπο, και προπάντων αυτή του ΑΚΕΛ, δεν
έκαναν απολύτως τίποτε για να προσαχθούν τα ανεύθυνα αυτά στοιχεία που διέπραξαν
εγκλήματα σε βάρος των Τουρκοκυπρίων ενώπιον της Δικαιοσύνης; Τι συμφέροντα
κρύβονται πίσω από την άρνηση των κυβερνήσεων αυτών να κάνουν το αυτονόητο; Διότι
δεν μπορεί να υπάρξει ούτε επιλεκτική δικαιοσύνη ούτε επιλεκτική Ιστορία. Και
όσοι σήμερα γράφουν και επανέρχονται ξανά και ξανά στο θέμα αυτό, ιδίως αυτοί
που άσκησαν εξουσία στο παρελθόν, γιατί τότε σιωπούσαν, γιατί δεν αξίωναν τότε,
γιατί δεν αξιώνουν σήμερα, την προσαγωγή των ενόχων στη Δικαιοσύνη; Ο στόχος
είναι βέβαια η συλλογική ενοχοποίηση των Ελληνοκυπρίων προκειμένου να
αποδεχτούν τους αμερικανο-νατοϊκούς σχεδιασμούς μιας διχοτομικής λύσης που θα
οδηγεί στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, κάτι που είναι μόνιμος στόχος
από το 1963.
