"Και ’κει που σχίζεις το σουτιέν σου είναι όταν διαβάσεις το σλόγκαν άλλης υποψήφιας. «Νέα, γυναίκα και με άποψη». Σπάνια περίπτωση. Γυναίκα και με άποψη"

ΕΦΗΜΕΡΑ

Βαρκούλες αρμενίζουνε

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

ΤΗΝ ΞΕΡΩκαλά τη δυσκολία. Να έχεις μπροστά σου ένα κείμενο που δεν λέει τίποτα και να πρέπει να εφεύρεις τίτλο, έξυπνο, εύηχο, ατακαριστό, ελκυστικό για να κερδίσεις, αν μη τι άλλο, τις εντυπώσεις. Κάποτε θα ’χεις διαύγεια, θα πιαστείς από κάπου και θα τα καταφέρεις, κάποτε όμως όχι.
Ως συμπάσχουσα πόνεσε η ψυχή μου, ταξιδεύοντας από την Πάφο στη Λευκωσία, διαβάζοντας τα σλόγκαν των υποψηφίων που παρέταξαν τις αφίσες τους στον αυτοκινητόδρομο μπας και τσιμπήσουν καμιά ψήφο από τους περαστικούς για τα ωραία τους τα μάτια, το ωραίο τους χαμόγελο, το σοβαρό ύφος, τον τρόπο που έχουν ριγμένο στον ώμο το σακάκι.
Μαζοχιστικό το σπορ, αλλά τι να κάνουμε;
Όλοι μας κρύβουμε έναν άλλο εαυτό. Τις διάβασα, λοιπόν, όλες τις αφίσες, όπως κάνουν τα παιδιά μόλις μάθουν ανάγνωση που διαβάζουν τις ταμπέλες από όπου περνούν σπάζοντας τα νεύρα στους συνταξιδιώτες τους. «Εσύ ξέρεις γιατί», λέει ο ένας. «Φτάνει πια», λέει ο άλλος. «Με γνώση και δύναμη». «Μαζί κάνουμε τη διαφορά». «Μπροστά». «Η πολιτική είναι αλλιώς». «Δυνατή φωνή». «Με γνώση και δύναμη». «Καθαρά και γαλανά», «Πράσινος λόγος ή πράσινα άλογα;», «Πολίτες ή πελάτες;», «Λύσεις όχι δάκρυα»… Και συ ως ψηφοφόρος πρέπει, βάσει αυτού του βαθυστόχαστου σύντομου μηνύματος να καταλάβεις και να κρίνεις.