Τι και εάν σκότωναν Ε/κ, αφού «εκάμαμε τζιαι εμείς»
Μόνο η
ελληνοκυπριακή πλευρά, θα μπορούσε να προσφέρει διευκολύνσεις για να
συμμετάσχουν έποικοι και Τουρκοκύπριοι σε εκδηλώσεις μίσους και
φανατισμού. Η επίκληση μιας παλαιότερης συμφωνίας για το οδόφραγμα του
Λιμνίτη δεν μπορεί να αποτελεί το άλλοθι. Πρόκειται, βέβαια, για μια
συμφωνία που δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα, που δεν έχει συζητηθεί στη
Βουλή. Τα κόμματα, που έχουν μετατραπεί σε… βαριά βιομηχανία
ανακοινώσεων δεν έχουν ζητήσει ποτέ να δουν και να συζητήσουν τη
συμφωνία. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα που αφορά στην
αποτελεσματικότητα του πολιτικού συστήματος αλλά και την επιδερμικότητα
με την οποία προσεγγίζει σοβαρά ζητήματα.
Επειδή αυτό το πανηγύρι του μίσους στα Κόκκινα γίνεται κάθε χρόνο δεν σημαίνει πως πρέπει να θεωρείται κεκτημένο. Τι γιορτάζουν; Τους βομβαρδισμούς με βόμβες ναπάλμ κατά των Ελληνοκυπρίων. Και ευτυχώς υπάρχει και το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο απαντώντας στη ρητορική μίσους που εξέπεμψαν οι ομιλητές της φιέστας των Κοκκίνων (μεταξύ τους και ο Ακιντζί του «κοινού οράματος»), αναφέρθηκε στη χρήση χημικών από την Τουρκία κατά των Ελληνοκυπρίων. Οι ναπάλμ χρησιμοποιήθηκαν στον εμφύλιο στην Ελλάδα κατά των αριστερών, τις χρησιμοποίησαν οι Τούρκοι το 1964 και το 1974 στην Κύπρο ενώ «αξιοποιήθηκαν» από το «δυτικό μπλοκ» και σε άλλες περιπτώσεις. Η Άγκυρα τον Αύγουστο του 1964 βομβάρδισε στόχους κατά των Ελληνοκυπρίων, κυρίως αμάχων, αλλά το αφήγημα παραμένει πως οι Τουρκοκύπριοι είναι αυτοί που υπέφεραν. Εγκλήματα έχουν γίνει και δεν μπορεί κανείς να κρύβει τα γεγονότα αυτά κάτω από το χαλί. Υπάρχει, όμως, μια μεγάλη διαφορά: Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι κράτος με νόμους και θεσμούς και όταν καταγγέλλονται εγκλήματα τα παραπέμπει σε δίκη. Δεν μπορεί μια κοινωνία, ένα κράτος να κουβαλάει και να αισθάνεται ενοχή για εγκλήματα και ανουσιουργήματα ανόητων άτακτων ομάδων ή ατόμων. Η Τουρκία έχει ως κράτος, προβεί σε εγκλήματα. Αυτή είναι μια θεμελιώδεις διαφορά.
