Άριστος Μιχαηλίδης
΅
Αφού
μας δουλεύουν και το ανεχόμαστε και αναπαράγουμε, πολίτες και
δημοσιογράφοι, την πολιτική ασυναρτησία που μας πλασάρουν, φαίνεται ότι
μας αξίζει. Διότι, περί πολιτικής ασυναρτησίας πρόκειται (με την έννοια
του Μπαμπινιώτη, κυριολεκτικά: η έλλειψη λογικού ειρμού, ακολουθίας) να
επαναλαμβάνουν για δεκαετίες τα περί λεηλασίας τουρκοκυπριακών
περιουσιών, οι άνθρωποι που όφειλαν να ελέγξουν και να δράσουν, να
πάρουν μέτρα, αντί να μιλούν. Λες και είναι κάποιοι εξωγήινοι που θα
έπρεπε να έρθουν να βάλουν τάξη. Να ακούς, ας πούμε, πρώην υπουργούς
Εσωτερικών, διαχειριστές των περιουσιών, να σου λένε ότι κάποιοι είχαν
γερές πλάτες και εκμεταλλεύτηκαν τις περιουσίες, τα ίδια να σου λέει και
ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του νυν κυβερνώντος κόμματος, τα ίδια και
όλα τα κόμματα, που κυβέρνησαν κατά καιρούς και διαχειρίστηκαν το
ζήτημα, και να μην υπάρχει ένας να απολογηθεί, που τα έκαναν τόσο
θάλασσα και άφησαν το σκάνδαλο να γιγαντώνεται τόσα χρόνια. Να το
θυμούνται όποτε τους καπνίσει (ή όποτε καπνίσει του Πάφιου Φαίδωνος, που
διεκδικεί πλέον με αξιώσεις τίτλο σπουρτόλοου) κι εμείς, πολίτες και
δημοσιογράφοι, να κάνουμε πως τα ακούμε για πρώτη φορά και μένουμε με
ανοικτό το στόμα. Δεν θυμάμαι πόσες φορές γράψαμε γι΄ αυτό το ζήτημα.
Αμέτρητες, με συγκεκριμένα στοιχεία πολλές φορές. Δεν θυμάμαι πόσες
φορές απασχόλησε επιτροπές της Βουλής. Επίσης αμέτρητες. Αλλά, μόνο για
να γίνεται ντόρος, να κάνουν διάφοροι πολιτικάντηδες τις δηλώσεις τους
για το απαράδεκτο του πράγματος, αλλά μετά πάλι στα συρτάρια.
