ες γην
εναλίαν Κύπρον, ου μ' εθέσπισεν
οικείν Απόλλων
οικείν Απόλλων
Ευριπίδης,
Ελένη ( στ. 148-150).
Πολλές φορές
σκέφτομαι τη μοίρα αυτού του τόπου και διερωτώμαι αν αυτοί που την
διαχειρίζονται μελετούν την ιστορία. Για ποίηση ούτε λόγος να γίνεται! Κι όμως
θα άξιζε τον κόπο να εντρυφούσαν λίγο στους ποιητές. Αντίθετα απ΄ότι ίσως να
πιστεύουν οι πολλοί, οι ποιητές έχουν μια έντονη αίσθηση της πραγματικότητας
καθώς το δείχνουν αναστήματα όπως αυτό του χιλιανού Πάμπλο Νερούντα ή του δικού
μας Γιώργου Σεφέρη που υπηρέτησαν τις χώρες τους από καίριες διπλωματικές
θέσεις.
Όμως ας
προσγειωθούμε στα εφήμερα, στους δικούς μας πολιτικούς και τεχνοκράτες που χειρίζονται
την πορεία του Κυπριακού εδώ και σχεδόν μισό αιώνα. Χειρισμοί που δεν απέδωσαν
και όμως η επιμονή στην πεπατημένη είναι δόγμα. Χειρισμοί που έχουν εδραιώσει
τα κατοχικά δεδομένα, φοβικά σύνδρομα που παραλύουν τη σκέψη και την εμποδίζουν
να αναζητήσει νέους δρόμους, εναλλακτικά σχέδια, μια διαφορετική πορεία από
αυτή που ακολουθείται για δεκαετίες και που δεν οδηγεί πουθενά. Το κυπριακό
πολιτικό σύστημα δεν παράγει πολιτική. Όχι μόνο στο Κυπριακό αλλά και στα άλλα
ουσιώδη θέματα που αφορούν την κοινωνία. Στην παιδεία όπου διαδραματίζεται ένα
σίριαλ με τραγικές συνέπειες, στην οικονομία με τελευταία πράξη τη διάλυση του
συνεργατισμού-που οικοδόμησαν άνθρωποι, ίσως χωρίς «πτυχία» αλλά με πίστη και
δημιουργικότητα-στην υγεία που είμαστε μια χώρα με περιορισμένες παροχές στα
φτωχότερα στρώματα και όπου για δεκαετίες συζητείται ένα σχέδιο που είναι πάντα
στα χαρτιά, στο περιβάλλον όπου οικοδομείται άναρχα κάθε ακρογιαλιά και κάθε
βουνοκορφή.
