Ο «επικίνδυνος» Τζέιμς Τζόις

Κυριακή Μπεϊόγλου«Τι γνωρίζουμε για αυτό που βάζουμε μέσα σε οτιδήποτε; Παρότι ο κόσμος μπορεί να διαβάζει στον “Οδυσσέα” περισσότερα απ' όσα εγώ είχα ποτέ την πρόθεση να εννοήσω, ποιος μπορεί να πει ότι έχει άδικο; Ξέρει κανείς από μας τι δημιουργούμε; Ηξερε ο Σαίξπηρ τι δημιουργούσε όταν έγραφε τον “Αμλετ”; Ή ο Λεονάρντο όταν ζωγράφιζε τον “Μυστικό Δείπνο”; Στο κάτω κάτω η αρχική μεγαλοφυΐα ενός ανθρώπου βρίσκεται στα ορνιθοσκαλίσματά του - στις καθημερινές του πράξεις βρίσκεται το θεμελιώδες ταλέντο του» (Τζέιμς Τζόις, «Επικίνδυνη γραφή», Πατάκης). 

Εχω μόλις τελειώσει την ανάγνωση του βιβλίου του Τζέιμς Τζόις «Επικίνδυνη γραφή», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Πατάκη. Και θέλω να ξεκινήσω και πάλι την ανάγνωση από την πρώτη σελίδα. Ο Φεντερίκο Σαμπατίνι που δημιούργησε αυτήν την έκδοση έκανε πραγματικά σπουδαία δουλειά. Καθηγητής σύγχρονης λογοτεχνίας ο ίδιος, στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο, συγκεντρώνει αποσπάσματα από τα μυθιστορήματα, τα δοκίμια, τις επιστολές και αυτοβιογραφικά κείμενα του Τζόις, ξεδιπλώνοντας το πανόραμα της σκέψης του. Κι έτσι, παρά τα τόσα πολλά που έχουμε διαβάσει για τον μεγάλο Ιρλανδό συγγραφέα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια πραγματικά γοητευτική αποθησαύριση.

Γιατί όμως «επικίνδυνη γραφή»;