Στο
πολυδιαβασμένο βιβλίο του «Καταφύγιο Ιδεών», ο Χρήστος Γιανναράς
γράφει: «... Τη διαδρομή των έξι χρόνων στο Β' Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών
επρόκειτο να την κάνω με παρέα που σήμερα καυχιέται - και όχι άδικα
- για τις διασημότητες που ανέδειξε. Ο πρώτος φίλος που έκανα και που
έμεινε ο εγγύτερος όλα τα χρόνια, ήταν ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος,
σκηνοθέτης σήμερα με παγκόσμια αναγνώριση. Στην τάξη μας και ο Αλέκος
Φασιανός, ο ζωγράφος, με τον οποίο όμως ποτέ δεν συνδέθηκα περισσότερο.
Ξεχωριστός στην παρέα ο Λευτέρης Παπαδόπουλος κι αυτός πασίγνωστος
σήμερα δημοσιογράφος και στιχουργός. Τον Θόδωρο κι εμένα ο Λευτεράκης
μας σνόμπαρε συστηματικά: έγραφε πιο πούρα δημοτική από μας, διάβαζε πιο
προχωρημένη λογοτεχνία και του άρεσε να εμφανίζεται σαν τύπος λαϊκός
και ολίγον μάγκας. Στην τάξη μας ήταν ακόμα ο Τρύφωνας Καρατζάς, σήμερα
ηθοποιός, και ο Αγγελος Μαρόπουλος, δημοσιογράφος που τον έμαθε το
πανελλήνιο στα χρόνια της δικτατορίας από τις εκπομπές του στην Ντόυτσε
Βέλλε...» (Ικαρος, σελ. 57). Το Β' Γυμνάσιο ήταν στη γωνία Αχαρνών και
Χέυδεν. Καταπληκτικό κτίριο, που λέγαν ότι είχε χτιστεί πάνω σε
προσχέδιο του Τσίλερ. Δεν είμαι βέβαιος γι' αυτό. Το σχολείο μας,
πάντως, άρχισε να δέχεται μαθητές από το 1862. Ο ποιητής Μίλτος
Σαχτούρης, στα «Ποιήματα 1945-1971» που έβγαλε ο Κέδρος, στην αφιέρωσή
του μού γράφει ότι αποφοίτησε κι εκείνος από το ίδιο σχολείο, το 1936.
Εμείς, Αγγελόπουλος, Φασιανός κ.λπ., τελειώσαμε το 1953.