Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*
Είμαστε μάρτυρες της οργής που προκλήθηκε από την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Η Δύση και ειδικά οι Αμερικανοί, όχι μόνο καταδίκασαν την εισβολή αλλά επέβαλαν στην Ρωσία τις ισχυρότερες κυρώσεις που έχουν επιβληθεί ποτέ σε κάποια χώρα. Κάτω από την αμερικανική ηγεμονία οι Ευρωπαίοι σύρθηκαν σε μια πολιτική επιζήμια για τα δικά τους συμφέροντα και επωφελή για τα αντίστοιχα αμερικανικά. Ανεξάρτητα όμως από αυτό, εκείνο που εντυπωσιάζει είναι οι υψηλοί τόνοι της αντιρωσικής πολιτικής με την επιβολή του αμερικανικού αφηγήματος. Την ίδια ώρα όμως είμαστε μάρτυρες της ύπαρξης και μιας άλλης Ουκρανίας στην Ανατολική Μεσόγειο, η οποία υπέστη εισβολή το 1974 και τα εδάφη της παραμένουν υπό κατοχή εδώ και 47 χρόνια. Γι’αυτή την Ουκρανία της Ανατολικής Μεσογείου το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί, για 47 χρόνια αρνούνται να χρησιμοποιήσουν δύο λέξεις : Εισβολή και Κατοχή. Η δε Ευρωπαϊκή Ένωση ποντιοπιλατικά απέφυγε ως τώρα να πάρει μέτρα εναντίον του εισβολέα, να επιβάλει κυρώσεις και να προστατεύσει μια χώρα που είναι μέλος της.
