Στέφανος
Κωνσταντινίδης*
Κάθε φορά που γίνεται λόγος για τη Ρωσία εμφανίζονται τα γνωστά στερεότυπα για τη χώρα αυτή, όπως αυτά του Μόσκοβου και του ξανθού γένους. Βεβαίως οι διεθνείς σχέσεις δεν στηρίζονται σε προφητείες, ούτε και στη θρησκευτική συγγένεια που αναφέρεται στους ομόδοξους Ρώσους. Ξέρουμε από την εποχή του Θουκυδίδη σε τι εδράζονται οι σχέσεις των κρατών. Και δεν πρόκειται να τις αναλύσουμε στη βάση της όποιας θρησκευτικής σχέσης και των όποιων λαϊκών δοξασιών. Μολονότι η θρησκευτική συγγένεια, χωρίς να είναι η αποφασιστική παράμετρος των σχέσεων μας με τη Μόσχα, δεν παύει να τις διευκολύνει.
Τούτων λεχθέντων
όμως, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει μια διαχρονική καλύτερη σχέση ανάμεσα
στην Κυπριακή Δημοκρατία και τη Ρωσία από αυτή που αναπτύχθηκε με το Λονδίνο ή
την Ουάσιγκτον. Ασφαλώς και η Ρωσία έχει τα δικά της συμφέροντα και υπήρξαν και
στιγμές απογοήτευσης από τη στάση της απέναντί μας. Αυτή είναι η λογική των
διεθνών σχέσεων, να αναπτύσσονται στη βάση συμφερόντων και όχι αρχών, όσο και
να επικαλούνται όλοι και αρχές και το διεθνές δίκαιο. Ποτέ όμως αυτή η απογοήτευση από την πολιτική της Μόσχας
δεν ήταν τόσο μεγάλη όσο αυτή που προήλθε από τη στάση του αγγλοαμερικανικού
παράγοντα, μονίμως ευνοϊκού στα τουρκικά συμφέροντα.
