«Οι μέρες που δεν γράφω είναι χαμένες μέρες...»
Και τα πλέον αυτοβιογραφικά μου κείμενα είναι ιλαροτραγωδίες, όπου στην πραγματικότητα απλώς διακωμωδώ παλιά βάσανα
Τοποθετεί το στύφτη μπροστά τού και
τον παρατηρεί προσεκτικά. Υστερα γεμίζει τη χούφτα του με λέξεις και
αρχίζει να τις πιέζει μέχρι να αποκαλύψουν τη μυστική ουσία της ζωής.
Οταν γεμίσει το δοχείο, το σηκώνει και αδειάζει το περιεχόμενο στο κεφάλι του, τιμώντας έτσι ένα διαρκές παιχνίδι αυτογνωσίας, μα και πικρής αλήθειας. Εάν ο συγγραφέας και μεταφραστής Αύγουστος Κορτώ ζούσε στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Αλφρέντ ντε Βινί θα τον κατέτασσε στους «καταραμένους» δημιουργούς;
