Του Στέφανου
Κωνσταντινίδη*
Η κατάρρευση των συνομιλιών στο Κραν Μοντάνα, παρά τις επικίνδυνες
υποχωρήσεις Αναστασιάδη, δείχνει καθαρά ότι η Τουρκία επιμένει στη στρατηγική
που έχει χαράξει εδώ και δεκαετίες για στρατηγικό έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου.
Και δεν πρόκειται για κατάρρευση των συνομιλιών αυτών αλλά για την κατάρρευση
της πολιτικής που ακολουθέίται τα τελευταία σαράντα χρόνια. Οι χειρισμοί Αναστασιάδη, με την αποδοχή της
πενταμερούς-ουσιαστικά νατοϊκών πλαισίων διάσκεψη-αντί διεθνούς διάσκεψης,
αποδείχτηκαν μοιραίοι! Οι τελευταίες υποχωρήσεις
του, αχρείαστες αφού υπήρχε το πλαίσιο Γκουτέρες, είναι καταστροφικές για την
Κύπρο και αποτελούν ήδη τουρκικό κεκτημένο. Ευθύνη έχουν και όσοι του έδωσαν
στήριξη, ειδικά το ΑΚΕΛ, σε προτάσεις που αναφέρεται ότι ήταν η
"φιλική" συμβουλή των Εγγλέζων.
Εκ των υστέρων και αφού τον ώθησε να
υποβάλει τις απαράδεκτες προτάσεις, το ΑΚΕΛ του ασκεί μια μικρόψυχη, μικροκομματική κριτική, την στιγμή που είναι φανερό ότι την
ευθύνη της κατάρρευσης την φέρει ακέραιη η Τουρκία. Ενισχύει έτσι την τουρκική
αδιαλλαξία, αλλά ταυτόχρονα ενισχύει πολιτικά και τον ίδιο τον Αναστασιάδη. Το
ΑΚΕΛ φαίνεται να στοχεύει στην επανάληψη της πενταμερούς με παρουσία του Τσίπρα
και παραμερισμό του Κοτζιά. Αυτό φαίνεται να επεδίωξε ο Άντρος Κυπριανού με το
τελευταίο του ταξίδι στην Αθήνα, στο οποίο απέφυγε συνάντηση με την ηγεσία του
ΚΚΕ. Αν αυτό δεν καταστεί δυνατό, δεύτερος στόχος του φαίνεται να είναι να
συνασπίσει τους οπαδούς της όποιας λύσης,
ειδικά αυτούς της Δεξιάς και του μεταπρατικού κεφαλαίου, εν όψει
προεδρικών εκλογών. Αυτή η πολιτική όμως μπορεί να αποδειχτεί μπούμεραγκ για το
κόμμα, όπως έδειξε η προσφυγή στην υποψηφιότητα ενός νεοφιλελεύθερου , του Μάϊκ
Σπανού, που απέρριπτε η βάση. Επιπλέον αυτή η πολιτική θα επιτρέψει στον
Αναστασιάδη να ντυθεί την φουστανέλα του και να συσπειρώσει, όπως και στις
προηγούμενες προεδρικές εκλογές, την κομματική βάση του ΔΗΣΥ και την ευρύτερη
εθνικοφροσύνη! Εκτός και αν κατά βάθος το ΑΚΕΛ επιδιώκει την διατήρηση του
Αναστασιάδη στην εξουσία και στόχος του είναι να φράξει τον δρόμο στους
ενδιάμεσους. Θα έπρεπε όμως αυτή την ώρα να ήταν κοινή επιδίωξη όλων των
κομμάτων η ανάδειξη των ευθυνών της Τουρκίας και όχι η μικροπολιτική με στόχο
τις προεδρικές εκλογές και την εσωτερική κατανάλωση.
