Οι μαύρες μέρες του ’74 ξαναζωντανεύουν
κάθε καλοκαίρι για όσους τις βίωσαν
Της Μαριλένας Παναγή
Νιώθω αδύναμη να εκφέρω άποψη, νιώθω ανίκανη να κατανοήσω.
Βλέπω όμως τον συνάδελφο να συννεφιάζει κάθε που μπαίνει ο Ιούλης.
Βουρκώνουν τα μάτια μου μαζί με τα μάτια ενός φίλου την ώρα που μου
αφηγείται τα όσα ως παιδί έζησε τις μαύρες μέρες του καλοκαιριού του
1974. Κοιτάζω αλλού, νιώθοντας πολύ «μικρή» την ώρα που ακούω μια φίλη
να θυμάται και να μιλά για τον αγνοούμενο αδελφό της. Εγώ δεν έχω
δικές μου μνήμες από τότε γι’ αυτό και η συγγραφή τούτου του κειμένου
μου, μοιάζει βουνό.