Είναι να τους φοβάσαι ή να τους
λυπάσαι αυτούς που επικαλούνται την Ιστορία τους; Είναι ένδειξη
επεκτατικών και άλλων παρόμοιων στόχων και επιθυμιών, ή συνιστά τεκμήριο
της παντελούς ανικανότητας άρθρωσης σύγχρονου κοινωνικού και πολιτικού
λόγου η επίκληση αυτή;
Και οι δύο αναγνώσεις είναι πιθανές, και μάλιστα δεδομένες. Εάν
όμως θα ήθελε κανείς να δώσει βάση στη σχετική επιστημονική ανάγνωση,
αυτή κατά κύριο λόγο υπογραμμίζει τη δεύτερη εκδοχή. (Και δεν εννοώ το
χώρο των πολιτικών επιστημών.)
Ο ιστορικός συμβιβασμός και το νέο-οθωμανικό μοντέλο» ( εκδόσεις Αιγαίον, Λευκωσία, 2011), του καθηγητή, Στέφανου Κωνσταντινίδη, αποτελεί ένα σημαντικό εργαλείο για σωστή αξιολόγηση της τουρκικής πολιτικής. Για σωστή και ορθολογιστική κατανόηση της σημερινής Τουρκίας, επιβάλλεται, όπως προκύπτει και από το βιβλίο η αποτίμηση της έννοιας του νέο-οθωμανισμού.
Σύμφωνα με τον Στέφανο Κωνσταντινίδη, η έννοια του νεο-οθωμανισμού παραπέμπει στο οθωμανικό παρελθόν της Τουρκίας, την οθωμανική αυτοκρατορική παράδοση, την οθωμανική και την ισλαμική κληρονομιά και στοχεύει στην ανάδειξη της Τουρκίας σε μια περιφερειακή υπερδύναμη. Η στρατηγική που αναπτύσσεται από τον νεο-οθωμανισμό στοχεύει στη διεύρυνση της τουρκικής επιρροής στον πάλαι ποτέ ευρύτερο γεωγραφικό χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ιδιαίτερα στις περιοχές που ζουν κατά πρώτο λόγο τουρκογενείς και κατά δεύτερο λόγο ισλαμογενείς λαοί.
Σύμφωνα με τον Στέφανο Κωνσταντινίδη, η έννοια του νεο-οθωμανισμού παραπέμπει στο οθωμανικό παρελθόν της Τουρκίας, την οθωμανική αυτοκρατορική παράδοση, την οθωμανική και την ισλαμική κληρονομιά και στοχεύει στην ανάδειξη της Τουρκίας σε μια περιφερειακή υπερδύναμη. Η στρατηγική που αναπτύσσεται από τον νεο-οθωμανισμό στοχεύει στη διεύρυνση της τουρκικής επιρροής στον πάλαι ποτέ ευρύτερο γεωγραφικό χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ιδιαίτερα στις περιοχές που ζουν κατά πρώτο λόγο τουρκογενείς και κατά δεύτερο λόγο ισλαμογενείς λαοί.