Ελληνική Οικονομία - «Λαμόγια στο χακί», ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά και οικονομικά έργα που έχουν γραφτεί για την 7χρονη δικτατορία, για τη χούντα και την πολιτεία της

Οικονομικά «θαύματα» και θύματα της χούντας 

 

Συντάκτης: 

Βαγγέλης Σακκάτος

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου «Λαμόγια στο χακί» που παρουσιάζουμε εδώ Διονύσης Ελευθεράτος, Κεφαλονίτης – Ληξουριώτης στην καταγωγή, γιος του δημοσιογράφου και αντιστασιακού της κατοχής και κατά της χούντας Λευτέρη Ελευθεράτου, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961 (σήμερα 55 ετών), σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Πάντειο και δημοσιογραφεί από το 1986 αρχίζοντας από το εκπαιδευτικό ρεπορτάζ της τότε καθημερινής εφημερίδας «Πρώτη».
Συνέχισε ως αρθρογράφος και σχολιογράφος πάνω σε πολιτικά, κοινωνικά και αθλητικά θέματα σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά, όπως και σε πολλούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Σήμερα είναι ραδιοφωνικός παραγωγός του «Κόκκινου 105,5».
Από τις εκδόσεις «Τόπος» που κυκλοφορεί το παρουσιαζόμενο βιβλίο «Λαμόγια στο χακί», έχει κυκλοφορήσει το 2010 και το βιβλίο του: «Εξουσία τι μπάλα παίζεις;».
Μελετώντας αυτό το βιβλίο, δηλώνω προκαταβολικά πως πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά και οικονομικά έργα που έχουν γραφτεί για την 7χρονη δικτατορία, για τη χούντα και την πολιτεία της. Αυτόν τον ισχυρισμό μας θα επιχειρήσουμε να τεκμηριώσουμε.
Ο συγγραφέας αρχίζει με τη δήλωση Στέλιου Ράμφου, που θεωρείται και… φιλόσοφος, πως «το 1974, όταν έφυγε η χούντα, άφησε μηδέν δημόσιο χρέος». Αυτή του η δήλωση έγινε σε εκδήλωση του «Ποταμιού» του κ. Σ. Θεοδωράκη, σε ακροατήριο που τον άκουγε με «‘ευλαβική’ προσοχή στις 2 Νοεμβρίου 2014», όταν «ο ειδήμων ομιλητής έπνιγε κάθε ίχνος ιστορικής –και μη επιδεχόμενης «φιλοσοφικές» τροποποιήσεις– αλήθειας. Πόσοι από το κοινό να ήξεραν, όμως; Πόσοι συνειδητοποιούσαν το μέγεθος της αρλούμπας που είχαν μόλις ακούσει ; » (Εισαγωγή, σελίδα 11).

Κύπρος - 42 χρόνια από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974

Ήταν 8.15 το πρωί της 15ης Ιουλίου. Δύο φάλαγγες αρμάτων εξήλθαν στο οδικό δίκτυο με στόχο την εξουδετέρωση της προεδρικής φρουράς.
Την ίδια ώρα, ο Μακάριος βρισκόταν στο προεδρικό μέγαρο και συνομιλούσε με μαθητές από την Αίγυπτο που τον είχαν επισκεφθεί.
Κανονιοβολισμοί τρομάζουν τα παιδιά. Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου τους καθησύχασε. Οι κανονιοβολισμοί συνεχίστηκαν.
Ο υπασπιστής του Μακαρίου και ο διοικητής της προεδρικής φρουράς μπήκαν στη αίθουσα. Τον ενημέρωσαν για την επίθεση και τον παρότρυναν να φύγει από την πίσω έξοδο.
Ο Πρόεδρος της Κύπρου με πολιτική περιβολή καταφέρνει να διαφύγει. Αστυνομικό όχημα τον μεταφέρει στο όρος Τρόοδος.
Οι πραξικοπηματίες μεταδίδουν από τον ραδιοφωνικό σταθμό της Λευκωσίας ότι ο Πρόεδρος και Αρχιεπίσκοπος της Κύπρου Μακάριος Γ’ είναι νεκρός.

Ελάχιστοι οι νοσταλγοί της χούντας

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ

Την παραμονή Χριστουγέννων του 1990 επισκέφθηκα στις Φυλακές Κορυδαλλού τον έγκλειστο δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλο. Διττή η περιέργεια, με είχε φάει: να γνωρίσω τον άνδρα (δεν είχα την ευκαιρία, με τον πρώτο χρόνο της επταετίας στην «παρανομία» και μετά σε αναγκαστική υπερορία και ερήμην καταδίκες) που οργάνωσε το πραξικόπημα και κυβέρνησε απολυταρχικά αυτόν το δύσμοιρο τόπο για έξι χρόνια. Και να μάθω γιατί δεν ακολουθούσε το παράδειγμα των άλλων «πρωταιτίων», που αποφυλακίστηκαν ένας ένας διά της πλαγίας οδού - με δήθεν «ανήκεστο».

Με δέχθηκε και μου μίλησε πρόθυμα (τα πιο ενδιαφέροντα σημεία τα κατέγραψα σ' αυτές τις στήλες) διότι είχα αρθρογραφήσει, επικαλούμενος και τη γνώμη θυμάτων της χουντικής κτηνωδίας, ότι «15 χρόνια στη φυλακή είναι πολλά, ακόμη και για δικτάτορες». Και είχα προτείνει την αποφυλάκισή τους όχι προνομιακά αλλά με θεσμοθέτηση των 20 χρόνων σαν ισόβια - για όλους ανεξαιρέτως τους καταδίκους.
Αλλά και χωρίς αυτό το άρθρο, υποψιάζομαι ότι θα με δεχόταν ευχαρίστως μέσα στην αφόρητη μοναξιά του. Οταν του παρατήρησα πώς γίνεται χρονιάρες μέρες να μην έχει πυκνό επισκεπτήριο ένας άλλοτε κραταιός δικτάτορας, απάντησε μελαγχολικά με μια από τις υποθήκες που του άφησε ο πατέρας του:
«Αχάριστο ον ο άνθρωπος. Τόσο, που αν η αχαριστία σημάδευε τα πρόσωπα με εξανθήματα, όπως η ευλογιά, θα βλέπαμε τους δρόμους γεμάτους βλογιοκομμένους...».
Λαθεμένα διάβασαν τα δημοσκοπικά ευρήματα της «Κυριακάτικης Ε» τα διεθνή πρακτορεία και ο ξένος Τύπος, όταν ισχυρίζονται ότι «τρεις στους δέκα Ελληνες βλέπουν θετικά τη στρατιωτική δικτατορία».