Πήραμε αυτό που δεν διαπραγματευθήκαμε...

Της Ζέζας Ζήκου

To πρόσθετο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους μέσω της νέας διαδικασίας της επαναγοράς των «κουρεμένων» ομολόγων του ιδιωτικού τομέα, που μας επιβλήθηκε από τη συμφωνία των Βρυξελλών τη Δευτέρα, επιβεβαίωσε όχι απλώς την κραυγαλέα αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις, αλλά τον ξεπεσμό μιας αναξιόπιστης, πολιτικά, χώρας. Οταν ο Γιάννης Στουρνάρας εξαναγκάζεται να επικαλεστεί το «πατριωτικό καθήκον» για να πάει καλά η επαναγορά, όπως ακριβώς έγινε και με τις προηγούμενες δηλώσεις μετά την εκταμίευση των δανειακών δόσεων και την υλοποίηση του πρώτου «κουρέματος» (PSI), δυστυχώς επιβεβαιώνεται η (τότε) απαίτηση των δανειστών μας να μη ρισκάρουν οποιαδήποτε μέλλουσα αναδιάρθρωση παρά εντός του βρετανικού δικαίου. Ετσι, δυστυχώς, απέτυχε τότε η κυβέρνηση Παπαδήμου να επιτελέσει τη σπουδαία αποστολή της υπεράσπισης του εθνικού συμφέροντος στη ζωτικής σημασίας περίπτωση της πρώτης αναδιάρθρωσης του χρέους (PSI) και να μην υποθηκεύσει το μέλλον. Η ζημία που υπέστη η χώρα και η παγίδα αποκαλύπτονται τώρα. Η ελληνική πλευρά και αυτή τη φορά έπεσε στην παγίδα της απειλής της μη βιωσιμότητας του χρέους (που είναι υπαρκτή) και του υπαρκτού κινδύνου να χρεοκοπήσει ατάκτως η Ελλάδα και να αποδεχθεί τη συμφωνία Μέρκελ - Λαγκάρντ. Τίποτε λιγότερο παρά μόνο «κούρεμα» του επίσημου τομέα του ελληνικού χρέους θα ’πρεπε να απαιτηθεί μέχρις εσχάτων από την κυβέρνηση της χώρας. Το «κούρεμα» στα ελληνικά ομόλογα που κατέχει τόσο η ΕΚΤ όσο και οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης ήταν και είναι απαραίτητο για την επιβίωση της χώρας. Το ελληνικό χρέος βρίσκεται σήμερα στο 174% του ΑΕΠ.