Η βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη της «ωραίας και μόνης» Ζακύνθου παραμένει ζητούμενο από τη δεκαετία του ’80, οπότε το ωραίο Τζάντε άρχισε να γίνεται γνωστό, παγκοσμίως, ως ένας από τους δημοφιλέστερους προορισμούς της χώρας.
Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι θα μπορούσε να αποτελέσει παράδειγμα βιώσιμης τουριστικής ανάπτυξης, λόγω του φυσικού κάλλους, του πολιτιστικού πλούτου και της σπάνιας βιοποικιλότητάς του, τελικά, οδηγήθηκε στην αντίθετη κατεύθυνση. Δυστυχώς, δεν απέφυγε το κλασικό, στις νησιωτικές και παράκτιες περιοχές της χώρας πρότυπο ανάπτυξης, δηλαδή, την «τουριστική μονοκαλλιέργεια», με τις ευρέως γνωστές αρνητικές επιπτώσεις στο φυσικό, δομημένο και κοινωνικό περιβάλλον. Το πρότυπο αυτό οδήγησε σε μία μονοδιάστατη προσαρμογή της προσφοράς, εκ μέρους των συντελεστών, διαχείρισης του ζακυνθινού τουρισμού και, κατά συνέπεια, στην πλήρη εξάρτησή του απ’ αυτό.
