Ελλάδα - Μικρή ΔΕΗ - Πρόταση για δημοψήφισμα

Οι δύο εταίροι της κυβέρνησης βλέπουν να χάνουν την εξουσία

Οι απειλές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν ότι η κυβέρνηση έχει βραχυκυκλωθεί μετά την πρωτοβουλία Τσίπρα να γίνει συζήτηση στη Βουλή για τη διενέργεια δημοψηφίσματος σε ό,τι αφορά την πώληση της «μικρής ΔΕΗ». Η πρόταση μπορεί να χαρακτηριστεί αξιόλογη και οξυδερκής πολιτικά. Αφενός φαίνεται ότι είναι με τις τοπικές κοινωνίες, όπως έπρεπε να είναι όλα τα πολιτικά κόμματα, και αφετέρου φέρνει τα πάνω κάτω στην κυβέρνηση, δείχνοντας ότι μπορεί να συγκεντρώσει 120 υπογραφές που απαιτούνται για τη διενέργεια δημοψηφίσματος, οπότε αλλάζουν και τα δεδομένα στους σχεδιασμούς που υπήρχαν για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή. Ολα μπορούν να αλλάξουν και αυτό πανικοβάλλει τους δύο εταίρους της κυβέρνησης που βλέπουν να χάνουν την εξουσία.

Το μέλλον της "Χρυσής Αυγής". Μια ιδεαλιστική ανάλυση

Ενα «ορφανό» λαϊκό κίνημα

Του ΦΑΙΔΩΝΑ ΜΑΛΙΓΚΟΥΔΗ

Σε προηγούμενο σημείωμα στην «Ε» («Παρα-Σημειώσεις», 5.3) είχα αναφερθεί σε δυο αυθύπαρκτες κατηγορίες, οι οποίες παραμένουν σε όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης Ιστορίας (μέχρι, κυριολεκτικά, τις μέρες μας) σε μια σχέση αντικειμενικής αντίθεσης: «Λαός» και «Εξουσία».

Μια σχέση, η οποία, διατηρώντας αναλλοίωτο τον πυρήνα της, μεταβάλλει απλώς την εξωτερική της μορφή κατά το χρονικό διάστημα που καλύπτουν οι ιστορικές δέλτοι: από την εποχή του «Πατέρα της Ιστορίας», του Ηροδότου, μέχρι την πρόσφατη και τη σύγχρονη περίοδο. Ετσι, εκεί όπου επικράτησαν οι κοινοβουλευτικοί θεσμοί, είναι ευνόητο ότι η Εξουσία επιδιώκει να χειραγωγεί, εκτός από την οικονομική υπόσταση, και το πολιτικό φρόνημα των υπηκόων της, του Λαού.
Βρίθουν οι σελίδες της Ιστορίας από καταγραφές του φαινομένου της συλλογικής αυτενέργειας, του αυθορμητισμού που εκπηγάζει από τη μάζα των αρχομένων, από το Λαό, ως αποτέλεσμα των μεθόδων που μετέρχεται η Εξουσία. Αντιδράσεις, που άλλοτε λαμβάνουν απλώς τη μορφή απείθειας, ως προς την καταβολή των φόρων που απαιτεί η Εξουσία, ενώ άλλοτε εξελίσσονται σε ανατρεπτικά για την Εξουσία κινήματα, σε επαναστάσεις.
Η ανατροπή της «καθεστηκυίας τάξεως» (του ancien regime), ως κορυφαία εκδήλωση της αντικειμενικής αντίθεσης του Λαού με την Εξουσία, έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση τη διακήρυξη του νέου πολιτειακού, κοινωνικού και οικονομικού ιδεώδους, της νέας ιδεολογίας.

Η γεροντοκρατία στην Ελλάδα

Tης Μαργαρίτας Πουρναρα

Πριν από μερικά χρόνια, σε μια δημοσιογραφική αποστολή στη Μάλτα, ζήτησα να κάνω συνέντευξη με τον επίτροπο κινηματογράφου. Δεν είναι επικεφαλής κάποιου φεστιβάλ, αλλά ο άνθρωπος που διαπραγματεύεται την ενοικίαση ιστορικών μνημείων της Βαλέτα και τη ναύλωση στούντιο ειδικών εφέ που υπάρχουν στο νησί, με κινηματογραφικούς παραγωγούς από το εξωτερικό, κυρίως από το Χόλιγουντ. Οπως αντιλαμβάνεται κανείς τα έσοδα από αυτήν την υπόθεση, είναι εκατομμύρια δολάρια ή ευρώ για το μαλτέζικο κράτος.

Ο διαχρονικός Ρει Μπράντμπερι - «Φαρενάιτ 451»

Της Μικέλας Χαρτουλάρη

«Αν δεν θέλεις να δεις έναν άνθρωπο να γίνεται δυστυχής από την πολιτική, μην του δείχνεις και τις δύο πλευρές ενός ζητήματος, γιατί θα τον μπλέξεις. Δείξε του μόνο τη μία. Ή, ακόμη καλύτερα, μην του δείξεις καμία. Κάνε τον να ξεχάσει πως υπάρχει η λέξη "πόλεμος". Πες πως έχεις μια κυβέρνηση αναποτελεσματική, υδροκέφαλη και φορομπηχτική. Ε, είναι προτιμότερο να εξακολουθείς να έχεις μια τέτοια κυβέρνηση, παρά έναν λαό που ασχολείται διαρκώς με αυτήν».

Αυτές οι απόψεις, που λες και βγήκαν χθες από ένα think tank συντονισμένο με τα συμφέροντα κάποιων «ανήσυχων αγορών», διατυπώθηκαν ειρωνικά πριν από 60 χρόνια σε ένα από τα κορυφαία λογοτεχνικά κατηγορώ εναντίον της κρατικής λογοκρισίας και κάθε προσπάθειας των κέντρων εξουσίας - πολιτικών, θρησκευτικών, παιδαγωγικών, οικονομικών, στρατιωτικών κ.ο.κ. - να χειραγωγήσουν την κοινωνική συνείδηση για χάρη της «κοινωνικής γαλήνης».

Κύπρος : Ο θυμός της πρώτης κυρίας

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Δικαιούται η εξουσία να έχει θυμό μέσα της;

Του Άριστου Μιχαηλίδη

ΜΟΥ ΕΛΕΧΘΗ ΧΘΕΣ, με αφορμή όσα έγραψα για τις δηλώσεις της Έλσης Χριστόφια στην εκπομπή της Ελίτας, στο Μέγα, ότι είναι κι αυτή άνθρωπος και δικαιούται να έχει θυμό μέσα της. Η Πρώτη Κυρία μιλούσε για την τραγωδία της 11ης Ιουλίου και εξέδωσε αυθαίρετα το πόρισμα ότι η ευθύνη για τον θάνατο δεκατριών αθώων ανθρώπων, «ανήκει καθαρά σε αυτούς που φύλαγαν τα εκρηκτικά» κι έχει θυμό μέσα της, γιατί πιστεύει ότι η ευθύνη δεν ανήκει στον σύζυγο της και του τη φορτώνουν άδικα.
Μήπως λοιπόν, είμαστε υπερβολικοί και την αδικούμε με τα σχόλιά μας; Μήπως όντως δικαιούται να έχει κι αυτή θυμό μέσα της και οφείλουμε να δείχνουμε κατανόηση;
Υπάρχουν πολίτες, που σκέφτονται με αυτό τον τρόπο, που θεωρούν δηλαδή ότι ο Δημήτρης και η Έλση, είναι καλοί άνθρωποι και είναι κρίμα κι άδικο να τους επιτίθενται οι δημοσιογράφοι και άλλοι. Αυτή η λογική προέρχεται από την επιτυχία του προεδρικού ζεύγους να μην αφήσει να αποσυνδεθούν οι κρατικές ευθύνες τους ή ο θεσμικός ρόλος τους, από την κομματική και την προσωπική τους ιδιότητα. Δημιουργούν την εντύπωση ότι όσοι ασκούν κριτική στην εξουσία τους, το κάνουν επειδή τους μισούν ή επειδή δεν καταλαβαίνουν πόσο καλοσυνάτοι είναι.
Όμως, όταν ασκείται κριτική στην κ. Χριστόφια δεν ασκείται σε κάποιαν άγνωστη κυρία Έλση από το Πελένδρι, αλλά στην Πρώτη Κυρία, στη σύζυγο του Προέδρου η οποία έχει θεσμικό ρόλο, έστω και άτυπο. Εξάλλου, όταν η ίδια κάνει δηλώσεις δεν τις κάνει υπό την προσωπική της ιδιότητα, αλλά ως σύζυγος του Προέδρου της Δημοκρατίας. Τα πέντε χρόνια, που θα έχει αυτό το ρόλο παύει να είναι απλή πολίτις. Γι΄ αυτό εξάλλου οργανώνει κι εκδηλώσεις, ακόμα και για το Κυπριακό, κάνει ομιλίες, δέχεται κόσμο στο προεδρικό μέγαρο και παρεμβαίνει σε ζητήματα στα οποία δεν μπορεί να παρεμβαίνει η κάθε γυναίκα της Κύπρου.

Υποκύπτει στα ποικιλώνυμα συμφέροντα αντί να προστατεύσει το περιβάλλον

Πρωθυπουργικές επιλογές...

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ pantelak@ enet.gr

Λίγες εβδομάδες πριν, ο υπουργός Υγείας είχε αφήσει να εννοηθεί πως θα κάνει γενναίες εκπτώσεις στην καθολική απαγόρευση του καπνίσματος.

Οι καταστηματάρχες αναθάρρησαν, για λίγο όμως. Ξαφνικά ο έως τότε ελαστικός Α. Λοβέρδος μετατράπηκε σε αυστηρό υπουργό που δεν θα επιτρέψει το κάπνισμα πουθενά. Είχαν προηγηθεί έντονες συστάσεις από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, ο οποίος ως γνωστόν μισεί το τσιγάρο και... ίσως και όσους καπνίζουν. Η εντολή του Γ. Παπανδρέου εκτελέστηκε αμέσως από τον υπουργό του.
Επίσης λίγες εβδομάδες πριν, μια μεγάλη ομάδα βουλευτών του ΠΑΣΟΚ αντέδρασε με δριμύτητα σε νομοσχέδιο της υπουργού Περιβάλλοντος, το οποίο προστάτευε τις περιοχές Natura από τη δόμηση.

Οι ίδιοι που έστησαν –και στήριξαν– τον Σάχη, τον Χουσέιν, τον Μιλόσεβιτς, οι ίδιοι πρωταγωνίστησαν στην αποπομπή τους

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Προς Βαλλομένους

Του Γ. Σέρτη

ΩΣΑΝ να μην παρήλθε μισός αιώνας, απόταν η Αίγυπτος ξέφευγε από την αρπάγη του Αποικισμού.
Καθώς αίμα αδελφικό –ήδη– έχει χυθεί, υπενθυμίζοντας ότι η εμφύλια σύγκρουση είναι η πιο επώδυνη, ο μεταποικισμός αυταρχικά δηλώνει:
—Όταν λέμε τώρα, εννοούμε τώρα!
Από πού αντλεί το δικαίωμα της ωμής επέμβασης;
Τις βαθυστόχαστες αναλύσεις μπορεί –εύκολα– να εκτοπίσει η επιγραμματική λαϊκή θυμοσοφία: —Εγώ σ’ έκτισα φούρνε μου, εγώ θα σε χαλάσω!
Η εξουσία Μουμπάρακ είχε τη στήριξη της Υπερδύναμης, ακόμη και με την ετήσια καταβολή δισεκατομμυρίων.

Ποτέ δεν θα επιτρέψουν την άνοδο στην εξουσία ενός νέου καθεστώτος που θα διαταράσσει τις ισορροπίες που έχουν δημιουργηθεί και θα απειλεί τα συμφέροντά τους

ΕΦΗΜΕΡΑ

Για ένα πουκάμισο αδειανό

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

ΒΓΑΙΝΕΙΣστους δρόμους υψώνεις τη γροθιά, φωνάζεις όσο πιο δυνατά μπορείς, ενώνεσαι με τους υπόλοιπους και δημιουργείται ένα τεράστιο κύμα οργής. Αψηφάς τον κίνδυνο, αγνοείς τις σφαίρες που πέφτουν έχοντας μπει πια σε ένα ρεύμα που μόνο προς μια κατεύθυνση πάει. Οι αριθμοί των απωλειών δεν σε πτοούν. Δεν σκέφτεσαι καν το θάνατο. Μια περίεργη παραζάλη σε κάνει να χάσεις την αίσθηση της πραγματικότητας και παρασύρεσαι από τη μεγάλη επιθυμία: Να αλλάξει το καθεστώς.
Να φύγει η ελίτ που για δεκαετίες ζούσε στη χλιδή απομυζώντας όλους τους πόρους της χώρας και κρατώντας τον κόσμο καθηλωμένο στη φτώχεια.

Αναίσθητες εξουσίες

Οι αναίσθητοι

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑ χθες, μέσα στην εκκλησία, το πλήθος του κόσμου, που είχε έρθει για την κανονική λειτουργία της Κυριακής, να στοιχίζεται στο τέλος αργά, σε μια μακρά ουρά, όπου ένα μέρος μεταλάβαινε και ένα άλλο, το πιο μεγάλο, έπαιρνε τα πρόσφορα από ένα ασημένιο σκεύος, στη μέση του ιερού.

ΟΛΟΙ αυτοί οι άνθρωποι, στη συντριπτική τους πλειονότητα συνταξιούχοι, φανερά πρώην εργάτες και υπάλληλοι μιας αγροτικής καταβολής, που έγιναν μικροαστοί, προχωρούσαν προσεκτικά μη σκοντάψουν, κοιτάζοντας κάτω, όπως κάνουν οι μεγάλης ηλικίας άνθρωποι.
ΑΛΛΑ, κοιτάζοντας κάτω, δεν μπορούσες να αποφύγεις τον συνειρμό, να δεις ότι αυτοί οι άνθρωποι, οι αδύναμοι, μέσα στα αξιοπρεπή, φτηνά, μα όχι φτηνιάρικα ρούχα τους είναι εκείνοι, που άρπαξε το αδιάντροπο χέρι του κυβερνήτη για να διασώσει τη χαμένη τιμή των ελλειμμάτων του κράτους. Κόβοντάς τους συντάξεις και επιδόματα προκειμένου να μαζέψει απ' αυτούς τα «μαζί τα φάγαμε» του κάθε αναίσθητου διαχειριστή εξουσίας.