Κούβα 1962: Πόλεμος και αποτροπή

Η ειρήνη διατηρήθηκε διότι λειτούργησε 

για τις δύο υπερδυνάμεις ο συμβιβασμός

 

 

 

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Λίγο μετά τον τερματισμό της Κρίσης των Πυραύλων της Κούβας τον Οκτώβριο του 1962, όταν κατά κοινή παραδοχή των πρωταγωνιστών ΗΠΑ κα Σοβιετικής Ένωσης η ανθρωπότητα πλησίασε όσο ποτέ την αυτοκαταστροφή, υπηρεσίες των ΗΠΑ διεξήγαγαν μια έρευνα ως προς τη συμπεριφορά των Αμερικανών στη διάρκεια της κρίσης.
Τα ευρήματα ήταν πολλά, αλλά ένα ήταν αναπάντεχο. Στη διάρκεια της κρίσης -από τις 15 Οκτωβρίου όταν γνωστοποιήθηκε, μέχρι την εκτόνωσή της 13 μέρες αργότερα- οι Αμερικανοί το ‘ριξαν στο σεξ! Προφανώς ο κάθε Αμερικανός ξεχωριστά και συλλογικά ως κοινωνία, αποφάσισαν ότι αφού έρχεται η συντέλεια του κόσμου με ένα μεγάλο (πυρηνικό) μπαμ, ας την υποδεχθούμε συνεισφέροντας και εμείς με ένα δικό μας μπαμ.

Η χρεοκοπία της Δύσης

ΑΝΑΛΥΣΗ

Ο εξευτελισμός

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΤΑΛΗΣ 

Σε πλήρη χρεοκοπία- η οποία φθάνει στα όρια του εξευτελισμού- έχει οδηγηθεί η πολιτική που ακολούθησαν οι δυτικές χώρες (με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες) απέναντι στον αραβικό κόσμο. Οπως απέδειξαν τα δραματικά γεγονότα στην Αίγυπτο, αλλά και στην Τυνησία που προηγήθηκε, οι χώρες αυτές όχι μόνο δεν μπόρεσαν να προβλέψουν την καταιγίδα που ερχόταν, αλλά και δεν κατόρθωσαν να περάσουν με ευκρίνεια το μήνυμα ότι, έστω και την ύστατη στιγμή, στηρίζουν τις αλλαγές. Χαρακτηριστική είναι η στάση που τήρησε η Ουάσιγκτον τις τελευταίες εβδομάδες με τις παλινωδίες του προέδρου Ομπάμα και της κυρίας Κλίντον, που έδειξαν ξεκάθαρα ότι δεν υπήρχε ένα συγκεκριμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης, ενώ η Ευρωπαϊκή Ενωση, για μία ακόμη φορά, έλαμψε με την απουσία της, προκαλώντας αρνητικά σχόλια για τις παιδαριώδεις τοποθετήσεις της περιώνυμης λαίδης Αστον, αρμόδιας για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Οταν μάλιστα έχει αρχίσει να λειτουργεί στις Βρυξέλλες (χωρίς προφανώς κανένα αποτέλεσμα) η πολυπληθής και πολυδάπανη νεοπαγής υπηρεσία για τα εξωτερικά θέματα της ΕΕ.

Αναβολή επίσκεψης

Αναβλήθηκε η επίσκεψη Παπανδρέου στο Κάιρο

Σύμφωνα με ανακοίνωση του γραφείου του πρωθυπουργού αναβλήθηκε η επίσκεψη του Γ. Παπανδρέου στο Κάιρο για συνομιλίες με την αιγυπτιακή ηγεσία.

Στο Κάιρο για πρόβες νυφικού γ.γ. ΟΗΕ ;

Στο Κάιρο o Γ. Παπανδρέου

Στις συνομιλίες που είχε με τον Χόσνι Μουμπάρακ, τον Αιγύπτιο αντιπρόεδρο Σουλεϊμάν και τον Ελ Μπαραντέι αναφέρθηκε από τις Βρυξέλλες ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου. «Θα μεταβώ στο Κάιρο την Κυριακή για να μεταφέρω τόσο τα δικά μας αιτήματα όσο και της Ε.Ε», είπε χαρακτηριστικά.

Η γεωπολιτική της ενέργειας στην πρώτη γραμμή της διεθνούς ατζέντας

 Η «νέα Ψωροκώσταινα» του 21ου αιώνα…και το γεωστρατηγικό παιχνίδι 

Ζέζα Ζήκου

O πειρασμός να θεωρήσει κανείς την εξωτερική πολιτική παράρτημα της ψυχιατρικής, όπως είχε πει ο Χένρι Κίσινγκερ, είναι πάντα μεγάλος. Η απάντηση δεν είναι προφανώς εύκολη. Ο Βενιζέλος και ο Ατατούρκ, οχτώ μόλις χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, κατάφεραν να συνάψουν ένα ελληνοτουρκικό σύμφωνο ειρήνης και φιλίας. Ο Γιώργος Παπανδρέου, προφανώς, πιστεύει ότι έχει με τον Ερντογάν μια παρόμοια ευκαιρία. Από κοντά οι μεταλλαγμένοι Πασόκοι και οι καθεστωτικές ακαδημαϊκές απόψεις της «σύνεσης» και του νεοταξικού «ρεαλισμού».
Το διογκωμένο εγώ του Έλληνα πρωθυπουργού και ο τρόπος της «μυστικής διπλωματίας» του οδηγούν αναπόφευκτα σ’ έναν επαίσχυντο συμβιβασμό. Από το «σύνδρομο Βενιζέλου» υπέφεραν και οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί, ωστόσο όμως έμπειροι και σοφοί διπλωμάτες –οι πρώην υπουργοί Εξωτερικών κύριοι Κάρολος Παπούλιας, Πέτρος Μολυβιάτης και οι πρέσβεις κύριοι Στοφορόπουλος, Δούντας, Θεοδωρόπουλος– απέτρεπαν τις ύπουλες και απατηλές ευκαιρίες.

Μόνο τα συμφέροντά μας είναι αιώνια και αυτά πρέπει να υπηρετούμε

Ζέζα Ζήκου: "Οι προαιώνιοι εχθροί και τα εθνικά συμφέροντα" Aν κάποιος ήθελε να γράψει ένα εγχειρίδιο καλής διπλωματίας, αυτό θα έπρεπε...

να έχει μόνο τη φράση του Χένρι Τζον Πάλμερστον: «Δεν έχουμε αιώνιους εχθρούς και δεν έχουμε αιώνιους φίλους. Μόνο τα συμφέροντά μας είναι αιώνια και αυτά πρέπει να υπηρετούμε». Στην Ελλάδα, δυστυχώς, πιστεύουμε το αντίθετο απ’ αυτό που ο μεγάλος Βρετανός πολιτικός προέτασσε. Για παράδειγμα, ο Γιώργος Παπανδρέου, που νομίζει πως αυτή η χώρα δεν έχει μόνιμα συμφέροντα. Το κριτήριο των κυβερνώντων είναι περισσότερο η επικοινωνιακή εκμετάλλευση μιας κατασκευασμένης εθνικής «επιτυχίας» και λιγότερο η εξυπηρέτηση των πραγματικών εθνικών συμφερόντων.

Δεν χρειάζεται ελληνική Διπλωματική Υπηρεσία. Οι Τούρκοι διπλωμάτες υπεραρκούν…

Η επίσκεψη Παπανδρέου στο Ερζερούμ 

και η ομιλία του ενώπιον του τουρκικού διπλωματικού κατεστημένου έχει προκαλέσει και τη δυσαρέσκεια μεγάλου μέρους της Ενωσης Διπλωματικών Υπαλλήλων (ΕΔΥ).

Κληθείς να σχολιάσει σχετικά, ο κ. Γ. Αϋφαντής, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΔΥ, υπήρξε ιδιαίτερα αυστηρός: «Εκτιμώ ότι οι συνάδελφοί μου παρακολουθούν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την επίσκεψη του κ. Πρωθυπουργού στο Ερζερούμ. Διότι από τα όσα θα ανακοινωθούν εκεί, θα μάθουν και οι έλληνες διπλωμάτες κάποια νεότερα για την ακολουθούμενη εξωτερική πολιτική. Μια πολιτική την οποία δεν έχει σχεδιάσει η ελληνική Διπλωματική Υπηρεσία και τις πτυχές της οποίας τα στελέχη της αγνοούν.  Όπως άλλωστε τις αγνοεί και το Υπουργικό Συμβούλιο, το ΚΥΣΕΑ και η Κοινή Γνώμη».

Και καταλήγει: «Ας κοιτάξει ο ελληνικός λαός στο Ερζερούμ, στο Καστελόριζο, στο Αγαθονήσι, στο Σούνιο, στην Κύπρο. Αν όσα συμβαίνουν εκεί τα επικροτεί, τότε, πράγματι, δεν χρειάζεται ελληνική Διπλωματική Υπηρεσία. Οι Τούρκοι διπλωμάτες υπεραρκούν».

Τέλος της μυστικής διπλωματίας ;

Η διπλωματία στην εποχή του WikiLeaks

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΤΑΛΗΣ 

Ενας τεράστιος σάλος έχει προκληθεί από τον χείμαρρο των αποκαλύψεων από το περιώνυμο WikiLeaks. Οχι τόσο για αυτά τα οποία αποκαλύπτονται (τα οποία στις περισσότερες περιπτώσεις δεν αφορούν ευαίσθητα θέματα στρατηγικής και πολιτικής αλλά μια μορφή πικάντικου κουτσομπολιού) όσο για τον ρόλο των συντακτών των επίμαχων σημειωμάτων. Ετσι μετά τις αποκαλύψεις αυτές τίθεται πλέον το ερώτημα για τα όρια μέσα στα οποία μπορούν να κινηθούν οι διπλωμάτες και γενικότερα για τη λειτουργία της διπλωματίας στη σημερινή εποχή. Μια εποχή όπου η έκρηξη της πληροφόρησης και των διαρροών- ηθελημένων ή όχι- μέσω του Ιnternet εκ των πραγμάτων καθιστά αδύνατη τη διατήρηση απόρρητων πληροφοριών, στο μέτρο τουλάχιστον που αυτό ίσχυε στο παρελθόν. Με άλλα λόγια, αν οι πέντε σοβαρές εφημερίδες δεν δημοσίευαν με τρόπο δημοσιογραφικά υπεύθυνο τις πληροφορίες που τους περιήλθαν (έχοντας μάλιστα διαβουλευθεί προηγουμένως με τις αρμόδιες αμερικανικές αρχές για να απαλειφθούν ορισμένα κρίσιμα σημεία), σίγουρα κάπου αλλού θα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας, χωρίς όμως να διασφαλίζεται ότι δεν θα προκαλούνταν ζημιά σε θέματα εθνικής ασφάλειας.