Η λεγόμενη κυπριακή αριστερά, βρήκε μια ιστορική ευκαιρία για να αναλάβει πριν τέσσερα και πλέον χρόνια τη διακυβέρνηση της χώρας, προσφέροντας στον τόπο προοπτικές και απέτυχε

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Έγινε ο απολογισμός της διακυβέρνησης 

Μια αποτυχία που κινδυνεύει 

να φέρει πίσω τη Δεξιά

Του Κώστα Βενιζέλου

Η ΑΠΟΦΑΣΗ του Δημήτρη Χριστόφια να μην επαναδιεκδικήσει την Προεδρία της Δημοκρατίας, ήταν αναμενόμενη. Το κλίμα στην κοινωνία καθόρισε το τοπίο προ πολλού, πλην όμως επιχειρήθηκε στο κυβερνητικό στρατόπεδο να εξαντλήσουν κάθε δυνατότητα που υπήρχε για ανατροπή των δεδομένων. Οι δημοσκοπήσεις δεν άφηναν τον Πρόεδρο να ξεκολλήσει από ποσοστά, τα οποία ουσιαστικά προσγείωναν ανώμαλα αισιόδοξους υπολογισμούς για τις προεδρικές εκλογές του 2013.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ξεκίνησε έχοντας όλα τα δεδομένα υπέρ του. Στήριξη από το σύνολο σχεδόν των πολιτικών δυνάμεων.
Με πολλές «καλές συστάσεις» για τους εν δυνάμει μεσολαβητές. Παρουσιάσθηκε ως «ο Πρόεδρος της λύσης» θεωρώνταςπως είτε με ένα… «μαγικό ραβδί» είτε με τις κατ’ ιδίαν συζητήσεις με τον Ταλάτ, θα μπορούσε το Κυπριακό να λυθεί. Χθες στη δήλωσή του, παρέπεμψε και σωστά στην Τουρκία για τη μη λύση. Το ζητούμενο, βεβαίως, είναι τι αφήνει πίσω η διαχείριση του Κυπριακού (δώρα, ελιγμοί, ευελιξίες κ.λπ.) και πώς προχωρούμε. Ούτε οι επιδόσεις στην οικονομία μπορούν να παρουσιασθούν ως «επίτευγμα» και «θετικός απολογισμός» στη διακυβέρνηση Χριστόφια. Μπορεί να φταίει «η μεγαλύτερη συστημική, καπιταλιστική κρίση που υπήρξε ποτέ», όμως η διαχείριση του κράτους, δεν είναι θέμα θεωρητικών ασκήσεων σε κομματικό ακτίβ. Οι άνεργοι δεν θα αναζητήσουν σε μανιφέστα τους λόγους, που έμειναν χωρίς δουλειά. Ούτε και οι εργαζόμενοι που βλέπουν τα εισοδήματά τους να συρρικνώνονται, θα κοιτάξουν αλλού. Θα αναζητήσουν τους λόγους στο κράτος, στους κυβερνώντες. Η διακυβέρνηση Χριστόφια θα κουβαλά ασφαλώς μέχρι τέλους, αλλά και εσαεί, τη φονική έκρηξη στο Μαρί. Και τότε -και μέχρι σήμερα- ακόμη και αυτή η τραγωδία επιχειρείται να φορτωθεί σε άλλους, γι’ αυτό και δεν υπήρξε η επιβαλλόμενη απολογία. Ο ίδιος επέλεξε τότε να εξαφανισθεί. Ήταν άφαντος. Ούτε και χθες αναφέρθηκε στο Μαρί και είναι προφανείς οι λόγοι. Η λεγόμενη κυπριακή αριστερά, βρήκε μια ιστορική ευκαιρία για να αναλάβει πριν τέσσερα και πλέον χρόνια τη διακυβέρνηση της χώρας, προσφέροντας προοπτικές: «Για λύση του Κυπριακού, για μια καλύτερη ζωή και κοινωνία». Ο απολογισμός της διακυβέρνησης ασφαλώς δεν είναι αυτός που έγινε χθες. Ο απολογισμός καταγράφεται με την απόφαση να μην επαναδιεκδικήσει την Προεδρία ο Δημήτρης Χριστόφιας.