Από τα ανάκτορα στα Σοβιετικά κτίρια και από τις μορφές που έζησαν και μεγαλούργησαν, όπως ο Ντοστογιέφσκι και ο Γκογκολ, μέχρι τους νεορώσους που επιδίδονται σε όργια κατανάλωσης, η «Δυτική» μητρόπολη της Ρωσίας αναβιώνει τις καλύτερες και τις πιο τραυματικές στιγμές τριών αιώνων ιστορίας.
|
ΚΕΙΜΕΝΟ: ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΑΣΣΑΛΟΥ,
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΕΦΗ ΠΑΡΟΥΤΣΑ
«Στα τέλη του Νοέμβρη, μια μέρα που φύσαγε νοτιάς, κατά τις εννιά το πρωί, η αμαξοστοιχία της Βαρσοβίας πλησίαζε την Πετρούπολη, τρέχοντας με όλη της την ταχύτητα. Είχε τόση υγρασία και τόση ομίχλη, που μόλις και μετά βίας πρόβαλε η μέρα».
Η εικόνα μάς έρχεται από τα μέσα του 19ου αιώνα και τον «Ηλίθιο» του Ντοστογιέφσκι. Κι αν μείνεις έως εκεί και δεν διαβάσεις τη συγκλονιστική περιγραφή του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα για τους κουρασμένους επιβάτες «με τα ωχροκίτρινα πρόσωπα - στο χρώμα της ομίχλης», η ίδια σκηνή θα μπορούσε να ήταν σημερινή. Μόνο που το δικό μας τρένο, ταχύ με όρους 21ου αιώνα (έως και 250 χλμ. την ώρα) και πολυτελές -με σέρβις καλής αεροπορικής εταιρείας-, ξεκίνησε από τη Μόσχα και διήνυσε μια απόσταση 700 χλμ., περνώντας από πεδιάδες, ποτάμια, λίμνες, επαρχιακές πόλεις και άγνωστα μικρά χωριά, μέσα σε μόλις τέσσερις ώρες.
