Ελλάδα - Βαγγέλης Κουφουδάκης: Τα Χριστούγεννα ο νέος χάρτης των ΑΕΙ

Ο νέος «τσάρος» στην ανώτατη εκπαίδευση μιλάει για την αξιολόγηση των ελληνικών πανεπιστημίων αλλά και για το σχέδιο των συγχωνεύσεων

Προτάσεις για το νέο τοπίο στην ανώτατη εκπαίδευση που θα συμβαδίζει

με τις ανάγκες της εποχής θα καταθέσει ο πρόεδρος

της ΑΔΙΠ κ. Βαγγέλης Κουφουδάκης 

Μάρνυ Παπαματθαίου 

H επιλογή του καθηγητή κ. Ευάγγελου Κουφουδάκη για τη θέση του νέου «τσάρου» της ανώτατης εκπαίδευσης της χώρας βρήκε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης αδιάβαστο. Στο ερώτημα του ΣΥΡΙΖΑ «από πού προκύπτει πως ο κ. Κουφουδάκης είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να αναλάβει το έργο της αξιολόγησης της Ανώτατης Εκπαίδευσης της Ελλάδας;» αλλά και στον συνακόλουθο προβληματισμό «μήπως από την ιδεολογική του ταύτιση με τις αντιλήψεις της ΝΔ;» κάποιοι στα έδρανα της Βουλής χαμογέλασαν ειρωνικά. Και αυτό διότι το κόμμα που διεκδικεί την εκλογική «κληρονομιά» του κεντροαριστερού χώρου αγνοούσε ότι ο κ. Κουφουδάκης ήταν ένα από τα μέλη του ΠΑΚ που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου στη Στοκχόλμη στις 26 Φεβρουαρίου 1968. Και ότι είχε επίσης καταφύγει στο εξωτερικό μετά την καταδίωξή του από τη χούντα.

Τι θα μπορούσε να αλλάξει για να μη διαιωνίζονται τα λάθη των ελληνικών ΑΕΙ

Τέλος και αρχή

Του Γρηγόρη Μακρή

Σχεδόν πέντε χρόνια μετά, και ακόμα θυμάμαι την τελετή αποφοίτησής μου από την Ιατρική Αθήνων. Αρχές Αυγούστου, με τη γλυκιά ζέστη του καλοκαιριού να κάνει σχεδόν ανυπόφορο το κοστούμι, με τα γέλια των φοιτητών να γεμίζουν την Πανεπιστημίου και να μπλέκονται με τη βαβούρα της πόλης - πριν ακόμα αρχίσουμε να μιλάμε για ΔΝΤ, για χρεοκοπίες και για επιβίωση. Ομορφη μέρα για να σημάνει το τέλος ενός κύκλου - με υψωμένο το δεξί μου χέρι, γεμάτος χαρά, να ορκίζομαι στον Ιπποκράτη και η μητέρα μου να παρακολουθεί περήφανη.

Αλλά μια ανεξήγητη μελαγχολία και ανασφάλεια για το αβέβαιο μέλλον, που συνοδευόταν και από θυμό, είχαν αντικαταστήσει τη χαρά και την περηφάνια μου εκείνη την μέρα. Η τελετή ήταν μίζερη, πρόχειρα οργανωμένη, με γονείς και φίλους να στοιβάζονται ο ένας πάνω στον άλλο και με τον πρύτανη στολισμένο με μια φανταχτερή τήβεννο να υπόσχεται πως θα είναι πάντα δίπλα μας γιατί μας βλέπει σαν παιδιά του... Σε αυτό το σημείο ήταν που αηδίασα και ήθελα να φύγω από την αίθουσα, ίσως κι ακόμα πιο μακριά, όπως και τελικά έκανα έναν χρόνο μετά. Την προχειρότητα μιας τόσο σημαντικής τελετής μπορούσα να την αντέξω, αλλά η κοροϊδία μέχρι και την τελευταία μέρα ξεχείλισε το ποτήρι.