Τα πρώτα τραπεζοκαθίσματα εμφανίστηκαν στην Ομόνοια. Τρεις μήνες
λειτουργεί το καφενείο στον αριθμό 6 της πλατείας και είναι σχεδόν πάντα
γεμάτο με κόσμο, κυρίως υπαλλήλους, δικηγόρους, περαστικούς από το
κέντρο. Η σκοτεινή πλευρά της Ομόνοιας, με τους τοξικομανείς να
αγοράζουν σε κάθε γωνιά τη δόση τους, αποτελεί σχεδόν παρελθόν,
τουλάχιστον στη διάρκεια της ημέρας.
Κάθε βράδυ στις 8.05 έξω από το παλιό ρουχάδικο της πλατείας Ομονοίας 6, προς την πλευρά της 3ης Σεπτεμβρίου, η ίδια σκηνή. Οι ίδιοι άνθρωποι στη γνωστή χορογραφία του «νταραβεριού». Κάθε βράδυ, την ίδια ώρα. Θα μπορούσες να κουρδίσεις και το ρολόι σου μ’ αυτό το ραντεβού, λένε στην πλατεία. Κάπως έτσι είναι απορίας άξιον πώς ο Γρηγόρης Ποντικάκης, που έως τότε ασκούσε το επάγγελμα του ειδικού ερευνητή (ντέτεκτιβ στην καθομιλουμένη), «είδε» στο μικρό μαγαζί μια ευκαιρία επένδυσης. Κι όταν, στα τέλη του 2011, έμαθε -να που χρησίμευσε η ιδιότητά του- ότι ο χώρος ξενοικιάστηκε, πήρε τη μεγάλη απόφαση και το «καπάρωσε».